Tydzień do świąt! To jest ten czas, kiedy świąteczni malkontenci wychodzą z podziemi i zaczynają swoje tyrady. Moja ulubiona to ta o myciu okien dla Jezusa. (Choć okna to chyba na Wielkanoc. ;-)

Sprzątam na święta. Sprzątam w moim mieszkaniu, a niedługo jadę do rodziców i tam też lepiej gorzej mniej lub więcej coś pomogę. Lubię ozdoby świąteczne widoczne na tle posprzątanego mieszkania. Choinkę, która jest dekoracją, a nie tylko drzewkiem wśród kurzu. Ale przede wszystkim lubię siedzieć wśród ludzi, których kocham.
 Nawet w codziennym życiu lubię przyjmować gości w czystym mieszkaniu. Nie chodzi tu o pokazanie się z jak najlepszej strony. Raczej o szacunek do swojego gościa, o przyjęcie go w czystym miejscu, podanie mu jedzenia na czystym talerzu. Lubię, kiedy inni czują się u mnie jak w domu, mimo różnych niedoskonałości. A święta to taki czas, kiedy tym bardziej chcemy się tak zwyczajnie pogościć. Mama nakłada pierogi, babcia śpiewa kolędy. W tle wytrzepany dywan. Dywan trzepał tata. Na trzepaku na drugim końcu osiedla. ;-)
Święta są po prostu dobrym czasem na zrobienie czegoś większego. Trudno jest nam się zmobilizować do dużych porządków podczas wyczekiwanej soboty. A ludzie to takie istoty, którym lepiej się działa, kiedy wiedzą, po co to robią. Kobietom łatwiej się chudnie przed ślubem, studenci efektywniej piszą magisterski na tydzień przed jej oddaniem... Dlatego, jeśli czas na to pozwala, generalne porządki są całkiem fajne. O ile nie towarzyszy im nerwowa atmosfera, złość, pośpiech, mogą być czasem spędzonym wspólnie... w połowie na oglądaniu odgrzebanych pamiątek.

Sprzątanie to żaden bohaterski czyn. Tak samo żaden to powód do wyśmiewania. Dlatego dziwnie się czuję, kiedy po raz kolejny czytam żarty o przedświątecznym sprzątaniu. I denerwuje mnie to trochę, bo kiedy w naszym życiu są ważne wydarzenia, chcemy je przeżywać w pięknym, ciepłym miejscu. Dla niektórych święta to właśnie taki czas.

 I właśnie po to sprzątam. Bo lubię porządek, lubię dobre okazje do zrobienia czegoś większego. Lubię szorować zlew w rytmie Last Christmas i lubię biały, wyprasowany obrus. A to wszystko, jak twierdzą złośliwi, dla Jezusa, jak jednak uważają sprzątający — dla siebie.

Ktoś z Was zadał mi w ankiecie pytanie o to, jak podchodzę do złych emocji. To dobre pytanie, a ja wczoraj miałam najbardziej podły humor świata. Tak podły, że kiedy Małżon pojechał do supermarketu po pieluchy, wrócił z wielką, pocieszającą paczką lodów.

Nie powiem Wam, jak radzę sobie z gorszymi dniami, bo często nie radzę sobie z nimi tak, by zakończyć je z uśmiechem. Zajedzenie stresu czekoladą, obejrzenie serialu, samotny spacer w celu dodatkowego zdołowania się zwykle — a przynajmniej u mnie — daje efekt na chwilę lub znacznie pogarsza sprawę. Kiedy mamy gorszy dzień, lubimy znaleźć sobie dodatkowe defekty [żona informatyka] i z jednego niepowodzenia czy gorszego momentu utworzyć całkiem pokaźną litanię wielu niepowodzeń i wielu gorszych momentów.

Złych dni nie mam często. Zdarzają się, bo jestem kobietą, w dodatku bardzo wrażliwą, neurotyczną niemalże i potrafię płakać nad jeżem bez łapki przez pół dnia, jeśli pokaże mi się na facebookowej tablicy. Jednak moje złe dni są zwykle... bez powodu. Wstaję i rano lub w ciągu dnia nagle zaczynam czuć, że coś w środku mnie gryzie. Kiedy przychodzi zmierzyć mi się z prawdziwym problemem, dobrze wiem jak działać. Kiedy jednak mam ten zły dzień - potrafię zamartwiać się, nie do końca wiadomo nad czym. To po prostu uczucie wewnętrznego niepokoju, czasem smutku, a czasem mam wszystkiego dość.

Jeśli już dopadnie mnie chandra i ogólnie bycie na nie, robię dwie ważne dla mnie rzeczy.

Po pierwsze idę pogadać z Małżonem. Mój Mąż potrafi zaszczepić we mnie dużo spokoju i z dystansem spojrzeć na to, co mówię. Czasem w rozmowie, między słowami, wyłapuje clou całego złego dnia. Takie rozmowy wcale nie muszą dotyczyć tego, że źle się czuję. Mogą być o wszystkim, a jeśli mają — zejdą na odpowiedni tor. Bywa tak, że coś w człowieku zalega i budzi się w tym akurat momencie, tym samym psując humor.
Rozmowy są oczyszczające, szczególnie jeśli mamy dobrego słuchacza, który nas nie ocenia, ale potrafi odpowiednio nakierować. Zauważyłam, że takie pogawędki mogą zakończyć cały zły dzień, bo dochodzimy do tego, co jest problemem. A jak już napisałam — kiedy znam problem, wiem jak z nim się obchodzić.

Jeśli jednak rozmowa nie pomoże, bo bywa i tak, pozostaje mi zaakceptować taki stan rzeczy. Po prostu mam zły dzień. I mogę go mieć. Jestem człowiekiem (w dodatku kobietą!) i mogę się dziś źle czuć (nie mówię tu oczywiście o permanentnym smutku czy złości).
Uważam, że najgorsze, co można usłyszeć podczas gorszych dni to ej, uśmiechnij się, nie masz powodów do smutku! Czasem tak samo, jak nie ma powodów do smutku, tak też nie ma powodów do uśmiechu. I czasem jest nam źle... ot tak. Dzisiejsze czasy — pełne kolorowych zdjęć niby-zadowolonych ludzi i głośnych reklam — każą nam wpisywać się w schemat uśmiechniętego Jana Nowaka, a negatywne emocje uznawane są za coś złego. Tymczasem nimi nie są, bo, hej, nie jesteśmy maszynami do robienia uśmiechów.

Właśnie dlatego warto dać sobie przyzwolenie na gorsze samopoczucie i zrozumieć to, że dzisiejszy dzień nie będzie ani superświetny, ani produktywny, ani wart wspominania. Będzie prawdopodobnie zwyczajnym, szarym dniem, w którym nic się nie wydarzy (a może?), a na koniec pójdziemy spać.... i ten sen będzie ostatecznie najlepszym lekarstwem.

Gorsze dni uważam też za potrzebne, bo zwykle mnie wyciszają. Mam wtedy nastrój do rozmyślań i wykorzystuję ten czas. Mogę sobie wtedy stać przy garnku z gotującym się makaronem i patrząc w bulgoczącą wodę, myśleć o tym, co mnie gryzie. O ile oczywiście, wiem już, co to jest.
Mój wczorajszy gorszy dzień załatwiliśmy z Małżonem rozmową. Złapała nas pierwsza w nocy, ale problem rozwiązaliśmy. Okazało się, że naprawdę coś we mnie siedzi. Rano wstałam ze swoją codzienną energią i chęcią do działania, ale wczoraj naprawdę smętnie stałam nad garnkiem z makaronem i szukałam kolejnych defektów, będących daleko od sedna sprawy.

Bardzo chętnie poznam Wasze sposoby na gorszy dzień. Może u Was czekolada daje radę? ;-)

Mamy grudzień! Nie pytajcie mnie, kiedy minął cały rok, bo ja jeszcze wciąż bywam myślami przy dopiero co urodzonym Felku, który ma już pół roku. A właściwie to bywam i przy teście ciążowym, który robiłam w akompaniamencie wrześniowego deszczu. A my? Mamy grudzień!
Ostatni miesiąc tego roku jest wyjątkowy. Tak, należę do osób, które przeżywają święta, w Sylwestra roztrząsają cały poprzedni rok, a pierwszego stycznia roku kolejnego wstają z łóżka i czują się jak nowo narodzone. Ostatni miesiąc roku zawsze pozostawia lekką nostalgię, bo im jestem starsza, tym czas ucieka mi odczuwalnie szybciej. Zostawia też siłę i nadzieję na to, by kolejny rok był jeszcze lepszy. Dlatego dziś mam dla Was cztery moje zetki. Cztery plany na najbliższy miesiąc, które nie mają niczego wspólnego z pakowaniem prezentów!

Zatrzymaj się

Moje życie obecnie jest bardzo... codziennie prawie takie same. Wstaję rano, co dwie i pół godziny Feli udaje się na drzemkę (a ja razem z nim, kocham spać!). Potem wraca Małżon, jemy (albo i nie) obiad, bawimy się z Felim, kąpiemy, kładziemy spać i mamy wieczór dla siebie, w którym robimy to, na co mamy ochotę. W moim przypadku to wieczór przetykany pobudkami Fela na karmienie. Co dwa tygodnie mam zjazdy na studiach podyplomowych, dwa razy w tygodniu skrobię na Klub Jamników, przynajmniej raz w tygodniu obrabiam zdjęcia. Codziennie piszę z Mamą na messengerze i codziennie wysyłam jej i Małżonowi zdjęcia i filmiki z Felkiem. Słodka rutyna.

Jest jednak jeden problem z życiem — każdym życiem — pędzimy. Bez względu na to, czy codziennie robimy coś innego, czy nasz każdy dzień jest do siebie bardzo zbliżony, po prostu pędzimy, a czas przedświąteczny wydaje mi się być tym, w którym ten pęd nabiera najmocniej.

Dlatego ja się zatrzymuję. Zdążymy kupić prezenty i znaleźć ładną choinkę. Mogę zrobić pyszny obiad i zjeść go z moją rodziną, ale równie dobrze może to być jajecznica z bułką, jeśli tego dnia chcę z moimi chłopakami posiedzieć na kanapie, zamiast stać przy kuchni. Możemy lenić się do południa w łóżku, a potem cały dzień siedzieć w dresach z Felkiem, bo nie musimy się spieszyć.

Żyjemy w czasach mieć i oby szybciej, a ja — po dłuuuuuuuugim czasie! - dotarłam do punktu, w którym zrozumiałam, że nie muszę mieć wszystkich pięknych rzeczy, a jesli chcę... to może.

Czas przedświąteczny jest piękny. Myślę jednak, że warto wyhamować i spędzić czas z bliskimi siedząc przy kominku i oglądając po raz setny zdjęcia małej Amasi uwalonej po pachy dżemem, niż martwić się o to, czy wystarczy nam majonezu do sałatki warzywnej. Najwyżej nie wystarczy.

Tak. Amasia to ja, podobno tak na siebie kiedyś mówiłam. ;-)

Zmień się

Jak już wiecie (lub nie), obcięłam włosy. Po prostu wstałam, wzięłam nożyczki z Ikei i poszłam do łazienki, zostawiając w salonie zdezorientowanego Małżona. Wyszłam... krzywo i niedługo pewnie zahaczę o jakiegoś fryzjera, który będzie miał większe zdolności ode mnie (oraz ostre nożyczki).

Czułam jednak tak ogromną potrzebę zrobienia tego tu i teraz, że stało się to niemalże samo i nie żałuję długo zapuszczanej czupryny. Dopiero po jej obcięciu poczułam ulgę. Serio. To była prawdziwa ulga, zrzucenie z siebie wielu odsuniętych na bok smutków, które ma każdy. Ból porodu, czas spędzony w szpitalu, wieloletnia znajomość, która miała być przyjaźnią i tak w dalej, dalej. To były zamknięte, przegadane rzeczy, które gdzieś tam siedziały... i może jeszcze siedzą. Jednak jakkolwiek abstrakcyjnie to brzmi, czuję się lepiej. Lżej.

Nie namawiam Was jednak do obcinania włosów. Wiem tylko, że mamy teraz taki czas, w którym warto popatrzeć na siebie i zmienić choćby jedną rzecz, której w sobie nie lubimy. I nie musi dotyczyć ona wyglądu. Należę do ludzi, którzy pracują nad swoimi wadami i tu na blogu obiecuję, że przestanę tyle przeklinać (tak, robię to, wstyd mi!). A Wy?
Warto znaleźć jedną swoją wadę i pracować nad nią. I a nuż uda się wejść w nowy rok z poczuciem, że jesteśmy lepszymi ludźmi. To jest fajne uczucie, bo chce się więcej.

Zaplanuj

Plany na nowy rok są super. I są potrzebne, mimo że wielu uważa je za niepotrzebny bat, który sami nad sobą trzymamy. Ja takie plany — listy celów i marzeń — robię co roku. W 2016 roku na pierwszym miejscu było Urodzić zdrowego, cudownego Robaczka i być dla niego dobrą mamą. Udało się!

Marzenia i cele są nam potrzebne. Dobrze jest żyć po coś i dla kogoś, bo wtedy w najgorszy dzień chce nam się wstać z łóżka. I nie musi to być długa litania, czasem wystarczy jedna rzecz, której będziemy trzymać się przez cały czas... aż w końcu wyjdzie. Albo i nie.
Bo, jak pisałam, życie jest przewrotne, o czym przekonałam się wiele razy. I co? I wspaniale! Niespodziewane zwroty akcji, nowe wyzwania nas hartują, sprawiają, że robimy więcej, niż nam się wydaje.

Zanotuj

Cały 2015 rok, codziennie (!) wieczorem pisałam w kalendarzu jedną dobrą rzecz, która mnie spotkała. Czasem, jeśli miałam wyjątkowo podły dzień, było trudno, ale wtedy tym bardziej szukałam tego czegoś. Czegokolwiek, co było w tym dniu piękne i... znajdowałam!

W grudniu zamierzam robić to samo, a potem przenieść tradycję na kolejny rok. Bo kiedy po całym 2015 roku czytałam te misternie wypełniane tabelki, w których były kwiaty od Małżona, pozytywny test ciążowy, ale też słońce budzące mnie rano czy zjedzony samemu karton lodów, zrozumiałam, że warto w życiu znajdować te najmniejsze (i większe) piękne momenty. A grudzień takim momentom sprzyja, bo będzie pachnąca choinka, nowe, zrobione na drutach kapcie od Babci czy pobudka mokrym nosem jamnika.



Oto i one! Cztery najlepsze rzeczy, które można zrobić w grudniu - w czasie, kiedy w galeriach handlowych są tłumy, a wiele osób widzi święta tylko jako kolejną okazję do ubzdryngolenia się (hej, przepraszam, to słowo jest super!).

Grudzień na nóżkach będzie... refleksyjny? Tak myślę. Ale o tym niedługo.

A jeśli jeszcze nie wypełniliście blogowej ankiety - KLIK! - do dzieła! Będę wdzięczna za odpowiedzi, a za te, które już są, dziękuje. Poważnie!

Kiedy powiedziałam Szanownemu Małżonkowi, że przygotowuję wpis o organizacji naszej domowej biblioteczki, spytał... czy my mamy tam jakąś organizację. W kwestii zachowania tam porządku bywa różnie, bo najłatwiej książkę wyjąć i potem położyć na wierzchu. Podobnie z książkami, które się nie mieszczą - leżą sobie po prostu jakby rzucone, co dla mnie ma niesamowity urok. Nie lubię układania wszystkiego jak od linijki, mały nieład wydaje mi się bardzo w porządku.

Nasza biblioteczka zajmuje jeden duży ikeowy regał oraz skrzynkę na owoce. Ta skrzynka to jedna z sześciu, którą kiedyś malowaliśmy po tym, jak pani z warzywniaka sprzedała nam sześć skrzynek za dychę. W poprzednim mieszkaniu robiły za meble balkonowe, szafki nocne, półki... Obecnie z sześciu zostały nam trzy - dwie na balkonie przykryte kocykiem oraz ta jedna. Malowanie tych skrzynek to była prawdziwa katorga i nigdy więcej bym się tego nie podjęła. ;-)

Ostatnio pokazywałam Wam odnowiony fotel, który zagrzał miejsce przy regale, a dziś zbliżamy się do książek. Możecie obejrzeć, co czytamy i co lubimy. Żartuję, niektórych z tych książek wcale nie lubię. Czytałam je na studiach, a że zawsze kupuję książki, które czytam (nienawidzę pożyczać), niektóre tytuły zostały ze mną.




Pierwsza półka od góry należy do prozy oraz tomików poezji.
Poezję ułożyłam na kupce, aby zdobyć trochę więcej miejsca - po prostu od najmniejszej do największej książki. Antologia poezji francuskiej to książka, którą kiedy zobaczyłam - oszalałam, bo uwielbiam francuskich surrealistów. Poza tym jest tam dwutomowy Miłosz, Norwid czy Szymborska.
Reszta książek stoi tak... jak mi się wzięło. Jedynym warunkiem było to, aby książki autorów poszeczególnych książek, jeśli się pojawiają kilka razy, stały obok siebie. Wsród tych książek jest mój ukochany Pamflet na siebie Konwickiego. Jest też Sońka Karpowicza, przy której spłakałam się jak nienormalna. Lektor Schlinka, który dostałam od siostry na gwiazdkę po obejrzeniu filmu, który uważam, za bardzo dobry.

Druga półka jest moją ulubioną i celowo wybrałam ją na miejsce moich i Małżona ulubionych książek - po prostu jest na wysokości oczu (moich ;-). Po lewej stronie jest Nabokov, którego Tomasz uwielbia i regularnie kupuje kolejne książki. Obok z kolei mój ulubiony pisarz, czyli Remarque.
Historia z tym autorem jest prosta. Byłam z Tatem u babci i podrzucił mi trzy jego książki (Łuk Triumfalny, Trzej towarzysze oraz Czas życia i czas śmierci). Przeczytałam Łuk i przepadłam. Naprawdę uwielbiam tę prozę i jeśli nie macie pomysłu co czytać w długie, zimowe wieczory, polecam sięgnąć po coś od pana Ericha. Łuk Triumfalny był naszym mini-przewodnikiem po Paryżu, o czym pisałam dawno, dawno temu w tym poście.

Obok trochę Młodej Polski, czyli Miciński, Kasprowicz i Przerwa- Tetmajer. Jeden z tomików to Mój świat Kasprowicza z 1926 roku oraz zbiór tetmajerowskiej poezji z 1914 roku. Dalej trzy książki Louisa Aragona, trzy małżonowe Lemy oraz czterotomowa Wojna i Pokój.




 

Powyżej pięciotomowe wydanie encyklopedii z 1939 roku. Przetrwały wojnę, obecnie są w fatalnym stanie. W środku są piękne. Pisane piękną polszczyzną, z ilustracjami i zasuszonymi, starymi listkami, które są tam od wielu lat.


Oto wszystkie książkowe skarby. Uwielbiam książki. Staram się dużo czytać, co znacznie ułatwiały mi studia (obecnie jestem na macierzyńskim i nie mogę się doczekać powrotu na polonistykę!). Na sam koniec zdjęcie podobne do tego, które było we wpisie o Chierowskim. Co nieco się zmieniło, a ja... nadal kocham to miejsce. :)
Jeśli macie ochotę podzielić się ze mną zdjęciami Waszych biblioteczek czy też tytułami ulubionych książek, z miłą chęcią poczytam Wasze komentarze.

Obecnie mamy naprawdę spory boom na odnawianie starych rzeczy, tym bardziej, że meble w takiej stylistyce wróciły do łask. I bardzo dobrze! My także ulegliśmy. Tym bardziej, że fotel czekał na nas w babcinym garażu.

Ponad rok temu, tuż przed ślubem, zaplątaliśmy się w rzeczonym garażu i uratowaliśmy tego złomka przed spaleniem w piecu. Takie fotele od dawna mi się podobały, ale za sumę, którą trzeba przeznaczyć na nowy prędzej kupiłabym Fiata Seicento, niż fotel (#sknera). Od babci wyjechaliśmy ze starym Chierowskim na pace i myślą, że kiedyś go odnowimy. I faktycznie, na to kiedyś czekaliśmy rok, a przez ten czas fotel czekał na tarasie u rodziców, by przezimować w piwnicy. Ku mojemu zaskoczeniu wilgoć w ogóle go nie ruszyła. Ruszyliśmy go my!


Tak fotel-staruszek prezentował się przed rozpoczęciem pracy. Siedzisko było wysłużone, lakier poodpryskiwany, śruby pokryły się brudem i czymś (?) czarnym. Wiedzieliśmy, że trzeba wymieniś środek siedziska przed ponownym obiciem go nowym materiałem. Trzeba było całkowicie usunąc stary lakier. Ale po pierwsze, rozłożyć go na części pierwsze.




Pomocnicy też się znaleźli...




Przyszedł czas na walkę z lakierem. I celowo używam słowa walka. Małżon spędził w garażu mnóśtwo czasu usiłując zdjąć starą, grubą warstwę lakieru z miejsc, gdzie się nie wytarł. Prawdopodobnie ukończyłby to, co zaczął, ale w pewnym momencie ta praca wydała nam się bez sensu. Pół dnia walki z jedną stroną jednej z części, opornie schodzący lakier, nadwyrężona ręka Małżona. Podjęliśmy decyzję - jedziemy do dziadka!



Jeśli miałabym wskazać osoby, które potrafią zrobić wszystko, to byliby to moi dziadkowie. Wiecie, babcia zawsze postawi dobrą michę, uszyje spódnicę albo poopowiada bezbłędne historie swojej młodości, a dla dziadka nie ma rzeczy, której nie zrobi. Od ramek na obrazki aż po powazniejsze prace budowlane. Podejrzewam, że Feli w ten sam sposób będzie postrzegał moich rodziców, kiedy mama zrobi dla niego najlepsze naleśniki z serem, a potem pójdzie dłubać z moim tatem w garażu. To magia postrzegania swoich dziadków, dla których nigdy się nie dorasta i... zawsze czuje się u nich jak dziecko. Zupełnie jak na wakacjach wiele lat temu. Też tak macie?

To była luźna myśl, bo... mój dziadzio zaskoczył mnie i sprzedał nam niesamowity patent na walkę z lakierem. Sprzedał, a potem sam zrobił z drewnianymi elemantami, co trzeba.
Sami walczyliśmy z nogami używając papieru ściernego. Chcieliśmy pożyczyć szlifierkę (lub poprosić dziadzia o oszlifowanie). A wiecie co zrobił dziadzio? Wziął kawałek szyby i zdecydowanymi ruchami zaczął jeździć nią po starym lakierze. Lakier od razu odchodził od drewna.

Ta metoda ma oczywiście minus - łatwo można porysować drewno i pozostawić je pozadzierane. Warto potem użyć papieru ściernego dla wygładzenia powierzchni. Tak czy inaczej, patent z szybą jest chyba najważniejszy w całym tym wpisie. Na żadnym blogu, który opisuje renowację Chierowskiego, nie znalazłam takiej metody. Wszyscy piszą o papierze ściernym. W praktyce ta metoda jest dobra... dla masochistów. :)

Ostatecznie drewniane nogi zostały u dziadzia. Oczyszczone zostały przywiezione przez rodziców do Krakowa. I wyglądały tak.



Widać na nich to, o czym pisałam wcześniej - przebarwione drewno. Niemozliwym byłoby się tego pozbyć. Mnie to jednak nie przeszkadza. Wygląda to nieco jak efekt celowych przetarć. Postanowiśmy tego nie zamalowywać, a całość zabezpieczyć matowym lakierem w sprayu.



Tą śmierdzącą robotą zajął się Małżon. Lakierowanie polecam robić na otwartej przestrzeni (balkon ostatecznie nie był najlepszym pomysłem, tym bardziej, że zabudowałam go drewnianym "płotkem").
Położyliśmy jedną warstwę. Przed rozpoczęciem pracy dobrze mieć coś, co osłoni drogi oddechowe. Śmierdzi to to okropnie!

No dobrze, a co z siedziskiem? W hurtowni materiałów tapicerskich kupiliśmy półtora metra wybranego materiału. W takich miejsach mają ich mnóstwo, we wszystkich możliwych wzorach, kolorach, fakturach i cenach. ;-)
Siedzisko zostawiliśmy w Zamościu u tapicera (na ul.Kiepury i pana tego polecam z całego serca, zrobił wspaniałą robotę). Chciałam, aby elementy takie jak obszycie czy trzy guziczki były obecne i w nowej wersji starego fotela. Dodatkowo tapicer wymienił środkek - wyrzucił stare, wysiedziane gąbki. Siedzisko odebrała Mama, a potem fru na pocztę. Pan listonosz (kurier?) przyniósł paczkę, w której było właśnie to!


Lakier dla pełnego utwardzenia zostawiliśmy na balkonie na dwie godziny, a potem zabraliśmy się za skręcanie. Dodatkowo, musieliśmy skleić jedną nogę, która odpadła od drewnianego boku. Brudne główki śrub (jeśli to tak się nazywa ;-) oczyściłam papierem ściernym - na początku grubszym, a potem bardzo delikatnym, aby wypolerować. Czarny nalot zszedł niemal w całości, pozostały jego śladowe ilości, co w połączeniu ze złotym kolorem, który wyłonił się podczas oczyszczczania, wygląda całkiem fajnie.

Aby skręcić fotel, w materiale musieliśmy odszukać dziury na śruby, a następnie nożykiem go naciąć. Potem kilka uderzeń młotkiem...



I gotowe. :)


Jestem zachwycona efektem końcowym! Przy pomocy bliskich oraz niewielkiemu nakładowi finansowemu, mamy super element wystroju naszego mieszkania.

Jeśli interesuje Was, ile taka zabawa kosztuje to... niewiele, biorąc pod uwagę ceny nowych mebli. Na obicie takiego fotela potrzebujemy około 1,5-1,8 metra materiału. Materiał wybieracie sami. Początkowo chciałam biało-niebieską pepitkę, ale cena (120zł za metr!!!) skutecznie mnie do niej zniechęciła. Wybraliśmy więc turkus z delikatną fakturą, nieco przypominającą welur. Za 1,5m materiału zapłaciliśmy 60zł (40zł/mb).
Koszt tapicera w naszym przpadku to 80zł za obicie oraz wymianę środka. Są też tacy, którzy chcą 150zł. Zależy od miejsca, dlatego warto dzwonić i pytać. Obicie takiego fotela to podobno nic trudnego.
Matowy lakier w sprayu i folia malarska to około 30zł. Papier ścierny i klej akurat mieliśmy na stanie. :)
Razem 170zł, czyli... no właśnie. :)