Bez względu na to, czy mam komfort spania ile tylko potrzebuję, czy muszę wstać wcześnie rano, zawsze staram się tak zorganizować swój poranek (opcjonalnie: poranko-południe:), aby był spokojny i przyjemny. Należę do osób, które rano wyznają zasadę jeszcze pięć minut. Mimo to nauczyłam się, żeby budzik nastawiać o tyle wcześniej, żeby mieć czas na dodatkowe minut piętnaście, a potem mieć dużo czasu na spokojne doprowadzenie się do ładu.  Lubię poukładanie, pewne schematyczne działania, wobec czego nie przeszkadza mi, że codziennie robię niemalże to samo. Niektórzy nazwą to poranną rutyną, a dla mnie to małe rytuały, które bardzo lubię. A dziś o nich właśnie. 

Czyli pierwsze i najważniejsze. Po przebudzeniu nie ma co szybko wyskakiwać z łóżka i biegać pomiędzy sypialnią, a łazienką. Warto sobie jeszcze trochę poleżeć. W sumie to taka forma odpoczywania po spaniu. ;-) Można wtedy na spokojnie ułożyć plan dnia, podjąć trudną decyzję o wyjściu spod ciepłej kołderki i - dla lubiących - pouprawiać tak zwany poranny scrolling. 

U mnie pierwsza, miła wiadomość leci oczywiście do Małżona, ale przecież można napisać do kogoś innego. Mama czy siostra z pewnością się ucieszą z porannego dzień dobry. Możliwość szybkiej wymiany wiadomości to jeden z większych plusów dzisiejszych technologii, z której - mimo mojego sceptycznego podejścia do messengeropodobnych - jestem całkiem zadowolona. Dzięki temu zaczynam mój dzień od krótkiej rozmowy z mężem, co choć trochę zastępuje weekendowe, poranne rozmowy w cztery oczy.

Albo herbata. Kakao. Cokolwiek. Coś, co lubimy i dalej możemy na spokojnie łapać poranne chwile z kubkiem czegoś pysznego w ręku. Kiedy nie mam czasu, kawa wjeżdza wtedy, kiedy robię sobie makijaż. Kiedy go mam - piję ją oczywiście w łóżku. :)

Zaczęcie dnia od ulubionego napoju jest po prostu przyjemniejsze, a jeśli parzycie kawę w tzw. kawiarce, na pewno wiecie, że już to samo w sobie jest małym rytuałem. I ten zapach świeżo parzonej kawy w całym domu!

Dla wielu mężczyzn rytualnym zabiegiem pielęgnacyjnym jest golenie i cała ta otoczka związana z nim. Pewnie to taki czas, kiedy żadna kobieta - z obawy przed rychłym zacięciem - nie stoi nad nimi i nic nie mówi. ;-) 

Dla mnie czymś takim jest perfumowanie. Bardzo lubię perfumy, zapach potrafi nam bardzo dużo powiedzieć o tym, kto go nosi. Poza tym ubieranie perfum to taka wisienka na torcie porannego zbierania się. Nawet jeśli nigdzie nie wychodzę, dla przyjemności lubię się psiknąć mgiełką zapachową. Jeśli wychodzę, zapach wybieram w zależności od tego, w co jestem ubrana i jakie mam samopoczucie. Zdradzę Wam (zapomniałam o tym wspomnieć w poprzednim poście), że przez część ciąży po prostu nie mogłam znieść jednego z moich ulubionych zapachów, czyli La vie est belle. Jeśli go znacie, na pewno wiecie, że jest dość słodki i duszący. Na szczęście już mi przeszło. ;-)

Zawsze przed wyjściem z domu znajduję chwilę na to, aby znowu na spokojnie posiedzieć. Dopić kawę, pogłaskać jamniki i potem spokojnie wyjść. Być może wynika to z tego, że zawsze zebrana jestem dużo wcześniej, ale dzięki temu po prostu nigdzie się nie śpieszę. Brak uczucia pośpiechu rankiem pozwala na to, aby cały dzien utrzymać we w miarę spokojnym tempie. A ja należę do tych, którzy nienawidzą nigdzie pędzić.

To wszystkie pięć porannych działań, które bardzo lubię. Mam nadzieję, że po narodzinach Robaczka uda nam się na tyle dogadać, żebym mogła choć czasem spokojnie zacząć dzień. A Wam polecam spróbować nastawić sobie jutro budzik trochę wcześniej i spróbować wszystko zrobić trochę wolniej. Da sie nawet wtedy, kiedy trzeba wstać przed szóstą rano!

Czołem po dłuższej przerwie! Dziś trochę podsumowań, bo rozpoczęliśmy z Robaczkiem trzydziesty ósmy tydzień ciężarówkowania, co oznacza, że w każdej chwili może być konieczność wyjazdu do szpitala. Po ostatnim przejeździe przez Kraków w okolicach godziny dziewiątej, wiem, żeby pod żadnym pozorem nie rodzić ani zbyt rano, ani w godzinach szczytu. ;-)

Wszystko powoli dobiega końca i szczerze mówiąc, nie mogę doczekać się rozwiązania. Oprócz oczywistego oczekiwania na małego, jest kilka bardzo egoistycznych pobudek młodej matki. Dwie najważniejsze to: wyspać się na brzuchu i założyć normlane buty. Tłumaczenie pierwszego jest zbędne, po prostu na pewnym etapie trzeba było się przestawić na spanie na boku. Jako miłośniczka nabrzuchospania, marzę o powrocie do zasypiania przytulona do poduszki. ;-)

Wszystkich najpewniej interesuje jedno: objawy i dolegliwości. Pamiętam początki i to namiętne poszukiwanie w sieci fraz w stylu objawy ciąży, pierwszy trymestr co sie zmienia, dolegliwości drugi trymestr. I takie tam. A ja prawie objawów i dolegliwości nie miałam, a już na pewno nie tych najbardziej klasycznych (czyli wiecie o czym mowa ;-). Pierwszy trymestr przespałam prawie cały, więc nie mogę narzekać, że to coś utrudniającego życie. Przykładowo, spałam do godziny dwunastej, o szesnastej kładłam się na dwie godziny drzemki, a o dwudziestej drugiej już w ciepłej piżamce znowu leżałam w łóżku. I tak do dwunastej następnego dnia. I tak codziennie, jeśli nie było konieczności wyjścia z domu. Jak z internetowego mema: nap all day, sleep all night, party never. :)

W drugim trymestrze większych niespodzianek dalej nie było, poza rosnącym już brzuchem. Miałam wtedy mnóstwo energii i czasem dość szalonych pomysłów. Trzeci, kończący się trymestr to już inna bajka, bowiem mam już ogromny brzuch (Małżon nazwał go globusem, jak uroczo), który sprawia, że wstanie z łóżka to wyzwanie. I znowu śpię w ilościach szalonych. Poza tym, wracając do tematu butów, jestem spuchnięta jak balon. :) Nie włożę już obrączki (za to obrączka Małżona jest na mnie dobra, jeśli ktoś chciałby sobie wyobrazić ile mi przybyło w palcach), a jak całą zimę marzyłam o założeniu trampek, tak teraz, no cóż, muszę jeszcze chwilę na to poczekać. Opuchnięte dłonie i stopy po prostu bolą, szczególnie rano i wieczorem. I tyle. Wychodzę z założenia, że jakieś niedogodności być muszą - w końcu trochę przed sobą noszę. 

Cieszę się, że powoli odchodzi do lamusa mit ciężarnej, która nic nie może zrobić, jest bezradna i w ogóle to leż kobieto. Fajnie sobie poleżeć wtedy, kiedy ma się na to ochotę (czyli na przykład cały dzień), ale jeszcze lepiej jest wyjść na pół dnia z domu, jeśli ma się na to siłę. Ja podczas ciąży dostałam pozytywnego, motywującego kopa. W zasadzie ten kop zaczął się zaraz po ślubie - planowałam wrócić do fotografii, może zacząć fotografować śluby i trochę więcej podróżować. Marzenia musiałam odłożyć w czasie, ale pewnie jeszcze do nich wrócę. Żeby jednak czepić się czegoś, spędziłam dużo czasu na urządzaniu mieszkania, układaniu sobie pewnych rzeczy w głowie, zajmowaniu się psami i powróciłam do pisania bloga. :) Daje mi to dużo frajdy, ale i w końcu w moim życiu dzieje się na tyle dużo, żeby było o czym pisać. Ciąża wyrwała mnie z imprezowego kalendarza, ale niespecjalnie żałuję. Choć muszę przyznać, że zamiast pieniędzy na piwo w pubie, potrzebowaliśmy funduszy na moje zachcianki...

A zachcianki były... różne. Przez długi czas dzien rozpoczynałam od gorącego kakao. Potem przestawiłam się na ogórki kiszone (klasyk!), sok pomarańczowy, soczki przecierowe, kapusta kiszona mojej babci, potem przyszedł czas na brzoskwinie z puszki, a w końcu na omlety z dżemem. I codziennie rano robiłam sobie tego omleta. :) Praktycznie cały czas miałam ochotę na słodkie, wobec czego bardzo, bardzo często wcinałam lody lub czekoladę. Tłumaczę sobie to tak, że za odstawienie kawy, którą uwielbiam, musiałam mieć coś innego. Dużo czekolady na ten przykład.

Z tą kawą to małe kłamstwo. Czasami piłam lekką kawę z mlekiem w proporcjach 1:1 - czyli coś, co przed ciążą było dla mnie napojem kawopodobnym. Po nocach śnię, że do ulubionego kubka wsypuję dwie kopiaste łyżeczki świeżej kawy, zalewam gorącą wodą i czekam, aż się zaparzy. Pewnie sobie jeszcze trochę na to poczekam. :)

Dużo osób pyta mnie często o jedno: jak się czuję. A ja się czuję bardzo dobrze, poza kilkoma niewygodami, o których pisałam wyżej. Nawet okazjonalne bóle pleców niespecjalnie mnie przeraziły - jednak sprawa butów zmartwiła mnie najbardziej (kobiety...). Nie wiem czy moje samopoczucie to kwestia tego, że ja się ogólnie rzadko źle czuję, czy genów, czy może tego, że jestem po prostu młoda. A może wszystkiego na raz.

Przez te trzydzieści osiem tygodni zaobserwowałam też coś, o czym pisałam Wam tutaj i, niestety, wraz ze wzrostem brzucha, skala chamskich spojrzeń urosła. Wypraktykowaliśmy z mężem jeden sposób - takiej delikwentce należy długo i głęboko spojrzeć w oczy. Od razu przestaje. ;-) A piszę delikwentce, bo mężczyzn niespecjalnie obchodzi to, dlaczego jestem w ciąży i czy ten facet obok mnie to mój mąż czy ktoś inny. Kobiety, często nawet te młode, potrafią patrzeć z prawdziwą nienawiścią w oczach. Co jest do przeżycia i ostatecznie można się z tego pośmiać. :)

Zaobserwowałam też, że na ciężarówy spada mała społeczna presja związana z ich wyglądem. Mało przytyłaś. Ładnie wyglądasz. Dobrze, że nie masz rozlazłego brzucha. To oczywiście komplementy, jednak każdy w jakiś sposób ocenia wygląd przyszłej mamy. Ja za komplementy dziękuję i w sumie cieszę się z tego mało przytyłaś. ;-)

Jeszcze jakieś dwa tygodnie temu mieściłam się w jedną z par jeansów sprzed ciąży. Niestety, teraz i ona poległa na dnie szafy. Zostało mi kilka długich sukienek i sympatycznych legginsów z gumką. Założyłam sobie, że nie kupię sobie tych śmiesznych jeansów z wszytą grubą gumą na górze. Nie kupiłam, choć pewnie by mi się przydały. Po cichu liczę na to, że szybko zmieszczę się w te wszystkie cygaretki, które wiszą w szafie. I w moje sportowe ubrania, bo kolejne marzenie młodej mamy to porzucanie sobie żelastwem na siłowni. Albo chociaż robienie przysiadów w domowym zaciszu.

Od listopada miałam mocny szał na kompletowanie wyprawki i dziś mamy już wszystko. Łóżeczko wylądowało w naszej sypialni, kącik kąpielowy jest przygotowany. Przygotowany jest też cały pokój dla synka. W zasadzie nie wiadomo po co, bo dużo czasu minie, zanim zacznie z niego korzystać. Jeszcze przynajmniej przez pół roku mógł tam być jakiś mały, domowy gabinet albo pokój dla gości. No cóż... Wicie gniazda.

Dobiliśmy więc do trzydziestego ósmego tygodnia. Ja, Robaczek i Małżon. Pomoc męża w wielu sytuacjach była niezastąpiona i naprawdę nie wiem, jak miałabym być z tym sama. Choć ciążę znosiłam dobrze, po prostu lepiej, kiedy jest ktoś z tobą, z tobą wszystko przeżywa i cieszy się na kolejne USG. O obecności mężczyzny napisałam krótki wpis, tutaj.
Czekamy więc intensywnie, ja turlam się, jeśli chcę wstać z łóżka i ogólnie mamy naprawdę dobre humory. Co ciekawe, zabarykadowałam się w naszej sypialni. Oznacza to, że jeśli nie wychodzę z domu, spędzam w niej cały dzień. W nocy w wersji kołderka&piżamka, w dzień kocyk&dresik. Może to rodzaj wicia gniazda. :) Fakt, jest mi tu bardzo wygodnie.

We wtorek mam pierwszy raz badanie KTG, torba do szpitala stoi spakowana. Nie mogę się doczekać tego, co nas czeka, kiedy już Roballo będzie z nami. A podobno to jedna z piękniejszych przygód, jaka może się człowiekowi przytrafić!

Ile? Bardzo dużo. Można się w zasadzie ustawić na całe życie.

Ale od początku. Zazdrośnicy to ta grupa ludzi, którą staram się eliminować z mojego życia szybko i bezboleśnie dla mnie samej. Cierpię na poważne uczulenie na takich osobników, bowiem uważam, że nie ma gorszych wampirów enrgetycznych niż zazdrośnicy właśnie. A ludzie potrafią zazdrościć wszystkiego. Naprawdę wszystkiego. Są kobiety, które zazdroszczą tej drugiej włosów. Koloru włosów. Naturalnego koloru. Nie, nie mnie. Przynajmniej nic o tym nie wiem.

Zazdrość to wbrew pozorom jedna z największych słabości dzisiejszego człowieka. Wszystko przez to, że jesteśmy różni, mamy różne możliwości, różne cele i różne podejście do życia. I na tych różnicach jedni wychodzą lepiej, inni gorzej. A jak ktoś wychodzi gorzej to ma dwa wyjścia.

Być podle zazdrosnym, obrazić się i rozchulać taką spiralę plotki, że pochłonie ona pół świata (#pudelek).

Albo zmienić podłą zazdrość na siłę, której ta zazdrość będzie pozytywnym elementem napędowym. Już tłumaczę (wyjątkowo na potrzeby wpisu wykorzystam moje doświadczenia w temacie pieniędzy, który to temat - jak nauczyło mnie życie - powinien być raczej dość pilnie strzeżony ;-)).

Dawno temu, kiedy byłam w okolicach pierwszego roku studiów, moje finansowe możliwości były ograniczone. A że należałam do osób, które nigdy nie dzwoniły do rodziców z prośbą o dodatkowy-ekstra-malutki-przelewik-na-pińć-stów to miałam tyle, ile dostałam. Z resztą, wychodziłam z założenia, że moi rodzice dają mi tyle, ile w danej chwili mogą. To proste.

Problem pojawił się wtedy, kiedy moje ówczesne koleżanki mogły pozwolić sobie na więcej. I ja chciałam więcej. Bo każdy, jak towarzystwo może więcej, to chce mieć tyle co i znajomi. Właśnie wtedy miałam dwa wyjścia. Albo się poobrażać na amen, że znowu pijemy wino i niestety nie mam na kolejną butlę. Albo zrobić coś takiego, żeby te pieniądze legalnie zdobyć. Zaczęłam wtedy dawać korepetycje z polskiego (poważnie ;-), a potem wypracowałam sobie stypendium rektorskie. A potem wpadały jakieś różne zlecenia. I mój problem finansowy się po prostu skończył.

Po całej tej sytuacji nauczyłam się, że mogę zdobyć w życiu bardzo wiele, jeśli tylko to, że ktoś mi imponuje lub może więcej, wykorzystam in plus. Dla siebie.

Wobec tego odpowiadam: na byciu zazdrosnym można zarobić bardzo dużo. Jeśli się tę zazdrość wykorzysta pozytywnie. Na potrzeby mojego życia nazwałam to pozytywną zazdrością.

Pozytywna zazdrość to taki rodzaj życiowej siły, która pozwala nam zdobyć wszystko to, czego pragniemy. I nie zawsze to zdobywanie musi być związane z materialnymi korzyściami. Możemy zainspirować się tym, że ktoś robi coś coś ciekawego, ubiera się inaczej, nieszablonowo wykorzystuje swój czas wolny. Można nawet podpatrzeć, że ktoś odnosi w życiu sukcesy tylko dlatego, że wstaje rano. Takich rzeczy jest wiele.

Umiejętność bycia zazdrosnym pozytywnie daje nam jeszcze jedno - potrafimy patrzeć na ludzi i ich sukcesy i naprawdę szczerze się nimi zachwycać. Mam znajomych ze szkoły średniej, którzy często na facebooka dodają zdjęcia z zagranicznych wycieczek. Ludzie mają tyle lat co ja, żyją ze swoich pasji, podróżują, dzielą się tym ze światem i całkiem serio zazdroszczę im tego, że obecnie łażą po kolejnym zakątku świata. I jestem tym zachwycona, bo to jest piękne i naprawdę jest na co popatrzeć. A takich, którzy są warci uwagi, jest więcej.

Dlatego, jeszcze raz, ile można zarobić i zyskać na byciu zazdrosnym? Bardzo dużo. Pozytywna zazdrość uczy nas pracy nad swoim charakterem, umiejętności gry fair i realizacji swoich celów. Pozwala nam poczuć, że i my możemy dokonać tego, czego dokonują inni. Efekty zwykle przychodzą dość szybko.
A ta zazdrość w wydaniu el clasico? No cóż, od takiej polecam trzymać się zdecydowanie jak najdalej. ;-)

Dlaczego ja mu mówię, a on nic z tym nie robi? Oto pytanie, które zadają sobie całe pokolenia.

Jak zrobić tak, żeby ten drugi zrobił to, co my uważamy za słuszne, dobre dla niego, a może i całkiem dobre dla nas?

Miałam takie sytuacje w życiu. Dziewczyna używa jakiegoś mazidła, więc jej trajkoczę jak krowie na rowie, że oto właśnie mazidło nic jej nie da. Parabeny, więcej chemii, nie ten typ cery. Bla. Bla, bla. I nic z tego bla, bla nie wychodzi, a intencje szczere.

Albo mój mąż, kiedy jeszcze mężem nie był. Wyobraźcie sobie sytuację, która miała miejsce kilka lat temu. Nagle obejrzałam film o uboju rytualnym, na dzień przed moimi dwudziestymi urodzinami. Wstaję i mówię: od teraz nie jem mięsa. A w lodówce właśnie kupione pyszne, moje ulubione parówki z dużą ilością mięsa w mięsie! I mówię mu: ale to ja nie jem mięsa, nie będę mięsnych potraw przyrządzać, ale jak zechcesz na naszej patelni usmażyć schabowego, to sobie smaż, droga wolna. A on mi na to, parę dni później, że zjadł te parówki, ale też rezygnuje z jedzenia tegoż. Szalony.

Ja mam całkiem apodyktyczne zapędy. Trochę je przytemperowałam, co oznacza, że czasem wolę siedzieć cicho (opcjonalnie, całkiem nieświadomie strzelić jakąś niefajną minę, o czym dowiaduję się później...), niż gadać o tym, jak zrobić, żeby było dobrze. Państwo sobie wybierze, moi drodzy. Ale pamiętam jak w podstawówce lubiłam sobie porządzić i potem były pretensje, że się rządzę. Młoda Michalina robiła to z dobrego serca, ale wtedy nie wiedziałam jednego.

Otóż, nie da się wpłynąć na ludzi swoim gadaniem.

Nie da sie przekonać koleżanki do wyboru innej maseczki, jak się jej stęka o parabenach. Tak samo, jakbym Małżonowi truła, żeby zostawił te parówki, bo krówki. O nie. Po prostu na ludzi to nie działa. To tak jak matki, które jarają kilka paczek papierosów dziennie i krzyczą na nastoletnie dziecko, żeby nie paliło, bo będzie chore. Serio? 

A wszystko to przyszło mi do głowy, bo zaczęłam się zastanawiać, jak wychować swoje dziecko (dzieci) na normalnych ludzi. Takich wiecie, mających kręgosłup moralny, potrafiących dokonywać etycznych wyborów (nawet jeśli nie zawsze będą dla nich korzystne). No po prostu, jak wychować w dziesiejszych czasach normlanego chłopa, a nie cyborga?

I wtedy pomyślałam, że gadać kobieto to ty sobie możesz. Do słupa se pogadaj. A jak dziecku nie pokażesz jak żyjesz, co wybierasz, jaki jest twój sposób na rozwiązanie różnych problemów, to sobie możesz gadać. 

Prawdpodobnie tak samo jest z resztą ludzi, tych dużych, całkiem dorosłych także. Z resztą, dorośli mają jeszcze większe uczulenie na piep... gadanie im. Ale każdy z nas lubi fajny przykład. To najlepszy motywator. Żeby zmienić maseczkę, przestać jeść mięso, urodzić dziesiątkę dzieci, wyprowadzić się na Alaskę. Albo żeby tego nie robić. Bo to już zależy, jaki wybierzemy wzór, naturalnie.

Na zdjęciu Zeta. Tej to raczej żaden przykład już nie pomoże. Działa tylko hasło: ciasteczko.

Pisałam Wam już, że wybraliśmy imię? Pisałam! Ale na razie to tajemnica poliszynela, bo przecież zawsze może się odmienić. Pewnie się to nie stanie, bo z łatwością gadam już całkiem imiennie z brzuchem, a ostatnio sobie pomyślałam, że lepiej wybrać nie mogliśmy (#skromna).

Podczas kilku burz mózgów mieliśmy wybrane parę imion, wokół których wszystko się kręciło. Było ich, z tego co pamiętam, około dziesięciu i kilka z nich odpadło bardzo szybko. A odpadło, bo pierwszym z kryteriów wyboru była umiarkowana popularność. Umiarkowana, to znaczy taka, która nie sprawi, że w klasie będzie dziesięciu Tomków, ale nie będziemy też drzeć szat, jeśli okaże się, że tak samo nazywa się syn sąsiadów. Ot, imię ma być średnio lub mało popularne.

Dość długo trzymał się pomysł nadania dwóch imion, ale i on ostatnio poległ w bojach. Nowym czytelnikom zdradzam, że nasze dziecko będzie miało dwa nazwiska, więc nadawanie dwóch imion utworzyłoby całkiem ładnego tasiemca. Niechże chłopak ma trochę spokoju, chociaż w temacie imienia. Drugie imiona planowaliśmy nadawać po naszych rodzicach i nadal uważam, że to bardzo fajna idea. 

Trzecie kryterium wyboru, czyli neutralność lub pozytywne skojarzenia. Bo nie wyobrażam sobie nazwać dziecka imieniem takim, jakie mi się źle kojarzy. I z tego, co wiem, nie jestem w takim przekonaniu sama. 

I ostatni filtr, już raczej typowo mój, czyli moje zamiłowanie do imion z przełomu dziewiętnastego i dwudziestego wieku (o moich młodopolskich planach mogliście przeczytać tutaj :). Nie było to jednak kryterium jedyne i ostateczne, po prostu takich imion siłą rzeczy pojawiało się najwięcej. I uspokajam: mimo całej mojej wielkiej miłości do Kazimierza Przerwy-Tetmajera, nie nazwiemy dziecka Kazio. Poza tym to imię zaklepane jest już przez kota naszej koleżanki, więc nie jest takie znowu neutralne. ;-)

(Pozdrawiam Kazika!)

Przede wszystkim - nie istnieje. To znaczy istnieje, ale zasięg jego piękności kończy się tam, gdzie rodzice malucha. Ewentualnie dziadkowie. Ewentualnie ci, którzy nazwali dziecko tak samo. I warto o tym pamiętać, bo zawsze znajdzie się ciotka klotka, która będzie chciała wybrać lepiej. Wtedy najlepiej życzyć powodzenia w nazywaniu swoich pociech, po prostu.

Ludzie bowiem potrafią obrzydzić nam niemal wszystko, jeśli tylko pozwolimy im na zbyt śmiałe wyrażanie swoich opinii. Tak, nie ma nic złego w powiedzeniu swojego zdania, ale są pewne dość bolesne sądy i porównania, które mogą nieźle zaboleć - mama mnie uczyła, że umiejętność ich niewypowiedzenia nazywa się po prostu taktem. ;) Pamiętam jedną sytuację, która częściowo tu pasuje. Lat temu kilka, kiedy nie w głowie były mi ani ślub, ani dzieci, ani tym bardziej serio-dorosłe-życie, prowadziłam bardzo luźną pogawędkę na temat imion, które nam się podobają. I takim sposobem, Jan Tadeusz - połączenie, które jakoś bardzo mi odpowiadało - zostało przyrównane do Pana Tadeusza. Mickiewicz byłby szczęśliwy, ja po tym już mniej. Dziś się oczywiście z tego śmieję, bo to ten przykład pasuje tu tylko cześciowo - nie jest odpowiednikiem złośliwej uwagi zrzędliwej cioteczki. Ale tak czy inaczej, to zestawienie zostało mi wybite z głowy raz a dobrze. W sumie szkoda.

Najpiękniejsze imię wcale nie musi być najbardziej na świecie oryginalne.

Mam tę przyjemność noszenia dość rzadko nadawanego imienia i bardzo mnie to cieszy. To prawdopodobnie dlatego chcę, aby i moje dziecko spotykało na swojej drodze swojego imiennika raczej nieczęsto. Istnieje jednak pula naprawdę, naprawdę ładnych imion, które nosi obecnie coktóreś dziecko. Albo dorosły, sami wiecie.

Dlatego też poniekąd cieszy mnie moda na babciowo-dziadkowe imiona, która właśnie powróciła. Pokolenie naszych dzieci będzie nazywało się naprawdę ładnie - oczywiście  w moim odczuciu.

Na początku byliśmy zupełnie nieświadomi tego, jak teraz najczęsciej nazywa się dzieci, dlatego też pierwszymi imionami, w które celowaliśmy były Franciszek lub Stanisław. Potem dowiedzieliśmy się, że to obecnie hity hitów i zrezygnowaliśmy. Rodzicom, którzy na takowe się zdecydowali gratuluję, a my szukaliśmy dalej i... szybko znaleźliśmy. 

Znaleźliśmy, ale nie w naszej pierwotnej puli najładniejszych imion. Mnie kojarzy się bardzo pozytywnie, choć na drodze nigdy nie stanął mi żaden jegomość o takim imieniu. ;-) A czy mieści się w moim młodopolskim filtrze? Poniekąd tak, choć to duże nadużycie tematu. 

Jeśli chcecie wiedzieć, jak Robaczek będzie się nazywał - zaglądajcie na bloga. Po porodzie dam Wam oczywiście znać. A samego porodu już dośc intensywnie wypatruję. Choć to dopiero trzydziesty szósty tydzień, mam wrażenie, że mój syn ma ochotę zmienić kopanie mnie w żebra na stanie się właścicielem prywatnej mleczarni. ;-)