Jak większość kobiet, lubię biżuterię. Na siódmą rocznicę dostałam od męża-wtedy-narzeczonego łańcuszek z wygrawerowaną siódemką i nie zdejmowałam go przez długi czas. A kiedy w końcu zdjęłam i nosiłam coś innego, po jakimś czasie i tak do niego wróciłam. Mam go na szyi nawet teraz. Ale to nie jest najważniejsza biżuteria, którą noszę. Jest nią moja ślubna obrączka.

Oto jak kilka gramów złota potrafi dodać siły. Poważnie.

Historia naszych ślubnych obrączek jest nieoczywista. Jeszcze bardziej nieoczywista jest historia grawerunku pod nią, bowiem nie jestem entuzjastką popularnego grawerowania imienia małżonka i daty ślubu (co nie oznacza, że jest to złe — po prostu, nie dla nas). Długo myśleliśmy, co powinno się tam znaleźć, a nawet bliska byłam odpuszczenia tego całkowicie. Nie chcieliśmy grawerować imion, nie mieliśmy bliskiej sercu i krótkiej sentencji. Wiedziałam, że z taką samą radością będę nosiła obrączkę bez jak i z grawerem.
Zaskoczyły nas nauki przedmałżeńskie, które przyszło nam zrobić (a których nieco się bałam). Dostaliśmy tam do wykonania krótkie zadanie. Na małych, białych karteczkach mieliśmy napisać innymi słowami kocham cię. Nie było czasu na długie myślenie, nikt się z resztą tego nie spodziewał. W krótkim czasie musieliśmy znaleźć synonim tego zwrotu. Nasz, bardzo osobisty, tylko dla tej drugiej osoby. Pewnego wieczoru pomyślałam, że nie ma lepszego pomysłu na grawer, jak właśnie to kocham cię, ale w takiej intymnej wersji. Może być to dla Was wskazówka, jeśli szukacie czego osobistego, a może stać się ćwiczeniem na wieczór. Warto, bo nie spodziewamy się tego, co przeczytamy.

Kiedy więc prawie półtora roku temu (?!) Tomasz nałożył mi ją na serdeczny palec prawej dłoni, miałam ochotę się z nią nie rozstawać nigdy. Przed ślubem bardzo czekałam na moment, kiedy do pierścionka zaręczynowego dołączy obrączka (obecnie pierścionka już nie noszę ;-). Myślę, że tę dumę z zamążpójścia ma każda młoda żona i naprawdę nie ma w tym nic złego. Ta radość, to poczucie szczęścia i ta chęć pochwalenia się przed całym światem, że jest się żoną jest naturalne, mimo że czasem zdarza się nam niemalże podtykać obcym ludziom pod nos dłoń z obrączką. ;-)

Ta radość towarzyszy mi do dziś, a symbol tamtego dnia, przysięgi małżeńskiej i miłości jest dla mnie bardzo ważny.

Moja obrączka przypomina mi o tym, że w momencie, kiedy naprawdę mam go ochotę zadusić albo chociaż obrazić się na amen, nie warto, bo nie to sobie obiecywaliśmy. A reprezentuję włoski temperament, umiem się wkurzyć, a kiedy dojdzie do tego Wymówka Każdej Kobiety (w skrócie PMS), potrafię być nie do zniesienia i czasem nie przypominam sympatycznej Michaliny z bloga krotkienozki.pl (hue-hue-hue). Ale to noszenie na palcu symbolu miłości i małżeństwa uświadomiło mnie w tym, że warto nad swoimi słabościami pracować, jeśli nie dla siebie, to dla swojej rodziny.
Noszenie obrączki przypomina mi o tym, że obiecałam być fair, bez względu na wszystko. Że będę potrafiła wybaczać, rozumieć, stać obok męża i z nim jednocześnie. To sprawy oczywiste w każdym małżeństwie, ale jeśli jest symbol, który może nam w nim pomóc, nie ma powodów, by sobie odmówić przypisywania mu szczególnej wartości. Nie po to je wybieramy, kupujemy, grawerujemy, a potem uroczyście zakładamy sobie na palce.

Bardzo lubię widzieć małżeństwa z obrączkami na palcach. Może nawet szczególnie mężczyzn, bo o ile kobieta może zrobić z niej zwykły element biżuteryjny, u mężczyzny musi być prawdziwa chęć noszenia obrączki. Miło się patrzy na mężczyzn, którzy w ten sposób manifestują swoją miłość i wierność w stosunku do swojej żony. Lubię obrączkę na palcu mojego męża — może nawet bardziej niż na swoim, bo przypomina mi o dniu ślubu, o tym, że ma ją ode mnie i że musi mnie naprawdę kochać, skoro zdecydował się ze mną ożenić. A czasem myślę, że to było prawdziwe szaleństwo.

Ten kawałek złota jest więc codziennym przypominaczem o tym, aby się kochać ot tak, po prostu. Codzienność małżeńska, szczególnie kiedy mamy do tego dziecko, nie przypomina w niczym romantycznego trzymania się za ręce nad rzeką i picia wina z jednej butelki. Nie oznacza to jednak, że nie ma między nim i nią miłości — jest. Inna, trochę dojrzalsza, stonowana. Kiedy dochodzi do tego praca, zmęczenie, odpowiedzialność za potomka, warto mieć coś, co przypomni nam ten dzień i to, że jesteśmy razem, bo naprawdę tego chcemy.

I to właśnie dlatego noszę obrączkę. Jest ładna, złota, pasuje mi do zegarka, ale... nawet gdyby była najtańsza z możliwych, byłaby dla mnie najważniejsza na świecie. I pisząc to zakończenie, przypominają mi się dziadkowie, którzy po pięćdziesięciu, sześćdziesięciu latach od ślubu mają na palcach te same, złote obrączki. Najpiękniejsze pamiątki ich ślubu, niemożliwe do zdjęcia symbole ich małżeństwa. Tak samo nierozerwalne z nimi, jak nierozerwalne było ich małżeństwo. Wzrusza mnie to za każdym razem.

Jeśli macie ochotę przeczytać kilka dodatkowych słów o noszeniu obrączki, zajrzyjcie też do archiwalnych tekstów o obrączce mocy i o tym, jak inni (czyt. starsze panie i panie w drogeriach) reagują na nią na mojej dłoni

(Nie)banalne powody, dla których warto młodo wyjść za mąż 

oraz A co gdybym naprawdę była nastolatką w ciąży?

***

PS. Wszystkim, którzy wypełnili moją blogową ankietę, radośnie obwieszczam, że kończymy z Małżonem pracę nad nowym szablonem bloga, robi się nowe logo i jak tylko będzie wszystko gotowe, pojawi się wpis, w którym przedstawię Wam to, co wyczytałam z Waszych odpowiedzi. Planuję też blogowy newsletter, jeśli jesteście nim zainteresowani, dajcie znać - będzie mi bardzo miło. 

PS2. Jestem chora jak błoto (to hasełko mojej mamy), przez to mam problem w "dostawie" świeżych tekstów. Mam jednak nadzieję, że niedługo stanę na nogi i zrobimy z Tomkiem zdjęcia do kolejnych wpisów. Tymczasem na zdjęciu we wpisie widzicie obrączki Magdy i Maćka, pary, którym robiłam ślubny plener i jakoś tak się stało, że część czasu spędziliśmy u nas w domu przy kawie. :) 

Ciąża i pojawienie się na świecie nowego, małego człowieczka to czas, w którym przyszli rodzice zasypywani są pytaniami. Nie dostrzegam w nich niczego złośliwego, są dla mnie raczej dość urocze, szczególnie kiedy pytają osoby, z którymi nasz kontakt jest rzadki. Noszenie pod sercem maleństwa ciekawi ludzi, podobnie jak późniejszy czas związany z życiem z bobasem.

Kiedy byłam w ciąży, pytań dostawałam sporo i dostaję je wciąż. Zmieniła się tylko tematyka i aktualnie jestem na etapie zblendowanej marchewki, raczkowania i wagi Felka. Jeszcze kilka miesięcy temu nieco się dziwiłam tej ciekawości i skupiona byłam tylko na swoim bobasie. Myślałam więc, że zadawanie pytań przyszłej lub świeżo upieczonej mamie nie będzie mnie dotyczyło. Jakże się zdziwiłam, kiedy dowiedziałam się, że moje dwie koleżanki są w ciąży, a moim pierwszym pytaniem było...

No coś ty?!
Nie mające niczego wspólnego z niedowierzaniem. Raczej pomieszanie radości i lekkiego szoku. To no coś ty (wymienne na Serio? Gratulacje!) jest najbardziej spontanicznym pytaniem, skierowanym w stronę przyszłej mamy. Jest też pełne naturalnych, szczerych reakcji. I tak zwyczajnie, po ludzku, miło było mi słyszeć, że ktoś w tym krótkim zdaniu wyraża swoją radość.

A to planowane?
Tego pytania akurat bardzo nie lubię. Nie lubię tej retoryki planowanego dziecka, dziecka-wpadki i niespodziewanej ciąży. Jestem starą nudziarą, która wie, że za czynami idą często ich efekty. Nie lubię pytania, czy dziecko było planowane, bo wychodzę z założenia, że nawet jeśli szczęśliwi rodzice nie mieli aktualnie planów (?! :D) na bycie mamą i tatą, to oto mają efekt swojej miłości. A to chyba brzmi sensownie?
I tak, rozumiem, że dziecka można nie planować. Ale wiem też, że zadawanie takiego pytania jest zwyczajnym nietaktem. Na szczęście go nie usłyszałam, choć gdyby tak było, pewnie wygłosiłabym powyższą tyradę o efekcie miłości. Efekcie specjalnym.
Mówiłam, że jestem nudziarą?

Chłopiec czy dziewczynka?
Najbardziej pocieszne i urocze pytanie. Jeśli ktoś wyczekuje informacji o płci Twojego potomka, musi Cię naprawdę lubić. Dla matki zwykle nie ma różnicy, jakiej płci urodzi się dziecko, mimo że każda z nas ma swoje chciałabym.
Ja powtarzałam, że chciałabym chłopca, ale może być też dziewczynka, choć naważniejsze, żeby było zdrowe. To oby było zdrowe to chyba najczęstsza mantra przyszłych matek. Zdradzę Wam, że w dniu ślubu, podczas błogosławieństwa, moja chrzestna powiedziała mi: najpierw syn. No tak...

Urodziłaś naturalnie czy przez cięcie? A długo? A bolało?
Rozumiem ciekawość. Poród wzbudza wśród ludzi mieszane uczucia. Od strachu po niepohamowaną radość narodzin. Wiem jednak, że są kobiety, które chciałyby o swoim porodzie zapomnieć (to ja!) lub nie mają ochoty dzielić się z innymi tą intymną chwilą. Są też takie, które nie mają problemów z odpowiadaniem.
Czy zadawać takie pytania? Zależy od kobiety, na którą traficie, od relacji, które Was łączą. Ja kilku moim koleżankom opowiedziałam o tym wszystkim, nie wyobrażam sobie jednak mówić o tym każdemu.

Karmisz piersią?
Tak, bo uważam, że to najlepsze, co matka może dać swojemu dziecku. Nie wnikam jednakże w osobiste preferencje innych mam.
Karmienie piersią budzi obecnie sporo kontrowersji. Powiem Wam tylko jedno, jeśli w dobie wielkich billboardów z półnagimi kobietami i filmów +16 o godzinie dziewiętnastej w telewizji publicznej kogoś gorszy skrawek piersi (bo nigdy nie widziałam matek robiących przedstawienia z karmienia, a jeśli takie są, to mówimy o jednostkach!) to albo ja jestem dziwna, albo żyjemy w naprawdę dziwnych czasach...

Śpisz troszkę?
Jak już wiecie z bloga lub fanpage'a... śpię! Śpię i to całkiem sporo, bo mamy jesień i przynajmniej jedna drzemka dziennie być musi. Mam to szczęście, że moje dziecko sypia w ciągu dnia trzy lub cztery razy, a noce przesypia z przerwami na karmienie na śpiocha.
Myślę, że kluczem do wyspanej mamy jest sprawiedliwe rozdzielenie obowiązków. Nie tylko tych związanych z opieką nad dzieckiem, ale też domowych. Żadna kobieta to nie maszyna i jeśli jakikolwiek mężczyzna oczekuje szczęśliwej żony, nakarmionego dziecka, ciepłego obiadu i odkurzonych dywanów to... no właśnie. :)
Jeśli jesteście ciekawi, kiedy ja zajmuję się całą resztą (czyt. nie dzieckiem i nie spaniem) to robię to późnym wieczorem. Sprzątam, czasem gotuję, piekę, piszę bloga. Jestem typową sową, więc moja produktywność rośnie po zmroku.

Zanim zadacie pytanie o odkurzanie późną porą... to nie moja broszka. Małżon jest skowronkiem. On odkurza. :))

Mąż ci pomaga przy dziecku?

Aaaaaaaaaaaaaaaaaarrrrrrrrrr!!! Poważnie? Kiedy słyszę to pytanie, wrze we mnie ogień piekielny.
Mój mąż mi nie pomaga. Zajmuje się Felkiem, przecież to tak samo jego dziecko, jak i moje. Ta pomoc mężczyzny to dla mnie oczywista sprawa, a ja z radością patrzę, jak kwitnie relacja ojca z synem.

A jak Wy w ogóle dajecie radę?
Tak samo, jak setki tysięcy par przed nami. Zmieniamy pieluchy, karmimy, kąpiemy, usypiamy, obserwujemy i wyczekujemy nowych umiejętności Fela... W tym ale jak jest zaklęty mit rodzicielstwa jako orki na ugorze. Tak, czasem jest ciężej. Czasem chce się zawinąć w kołdrę i nigdy nie wstawać. Ale ten czas z mini-Felkiem nie wróci, dlatego staram się cieszyć z każdego momentu razem. Nawet wtedy, kiedy Felo o pierwszej w nocy postanawia poinformować zaspanych nas, że mamamamama ghu babababa gi. Raczkując przy tym po łóżku.

To kiedy następne?
Ludzie zadają to pytanie, bo — jak wspomniałam — ciąża jest taka fascynująca. Rozumiem intencję, choć to chyba denerwujące... Moja ulubiona odpowiedź to jak Bóg da i chyba lubiłabym ją nawet wtedy, gdybym była niewierząca. ;)

Robisz coś poza zajmowaniem się dzieckiem?
A o tym, co robi Matka Polka, kiedy nie karmi, nie śpi i nie układa drewnianych klocków, dowiecie się już niedługo! Zdradzę tylko, że każda matka potrzebuje czasu tylko dla siebie.

Oto i one. Wszystkie pytania, które usłyszałam jako ciężarna i jako świeżo upieczona mama. Czy mi przeszkadzają? Nie, bo wiem, że temat macierzyństwa jest interesujący i nie ma w tym niczego złego. Jeśli ktoś pyta i czuć od niego prawdziwą troskę, nigdy nie mam problemów z udzieleniem odpowiedzi. Należę jednak do tej grupy ludzi, którzy chętnie dzielą się z innymi tym, co sami już wiedzą. Nie spotkałam też ciężarnej, która o swojej ciąży nie chce opowiadać. To taki czas, w którym chętnie dzielimy się opowieściami o kolejnych kopniakach przyszłego lub przyszłej.

Te pytania już za mną. Teraz, po pół roku, najczęściej słyszę jak tam Feluś?, co sprawia, że przez najbliższe minuty nawijam o nowych umiejętnościach mojego potomka. I chyba tak już zostanie. Pytania o dzieci, które zadawane są rodzicom to niekończąca się opowieść...

Staram się wierzyć w to, że obce kobiety mogą być dla siebie miłe. Często z resztą doświadczam życzliwości ze strony osób, które widzę rzadko albo tylko mijam na ulicy. Takich, którym w zasadzie nie powinno zależeć na tym, jakie mamy relacje. Czasem jednak ręce opadają. Tak było i tym razem.

Dziewczyna, przyszła panna młoda, zamówiła sukienkę z chińskiej strony, płacąc za nią lekko ponad dwieście złotych. Sukienka dotarła, nieco za długa, wymagająca delikatnych poprawek krawieckich, pozbycia się zagnieceń i dodania całego ślubnego sznytu. Kiecka raczej prosta, podkreśliła ładnie spory biust, nie zdemolowała domowego budżetu i wyglądała dość ładnie. Dziewczyna podzieliła się tymi informacjami w grupie ślubnej na Facebooku i tak się zaczęło...

Padały różne słowa. Miłe, neutralne, że w takiej bym nie poszła, komuś się nie podobało. Nie była w czyimś stylu. Super, że nie widać, ile kosztowała. Podpowiedzi co zrobić, co poprawić, jak ulepszyć. Były słowa, że nie podkreśla talii, ale podkreśla biust. Że widać, że jest w niej szczęśliwa i z dodatkami będzie super.

A potem się zaczęło. Kiedy do dyskusji włączyły się nielubiące nikogo dziewczyny, zaczęło się robić przykro. Koszula nocna. Piżama. W takiej to od razu na noc poślubną. Tragedia. Serio czy to żart?
Kiedy czytałam te komentarze, zastanawiałam się, czy naprawdę piszą je dojrzałe kobiety, przyszłe lub już żony. To były prawdziwe profile, prawdziwych osób, piszących słowa, po których zaczęłam się zastanawiać.

Dziewczyny, dlaczego się tak nie lubimy?

Nim podjęłam się pisania tego tekstu, zapytałam kilka znajomych kobiet o to, czy doświadczyły przykrości ze strony obcej dziewczyny. Bo przykrości, które kobieta kobiecie potrafi sprawić są różne. Okropne plotki, jawne obgadywanie, cierpkie słowa albo komentarze na ślubnej grupie, gdzie kilka tysięcy kobiet szuka odpowiedzi na to, jak sprawić, by na ich ślubie było wspaniale.

Z tych rozmów wynika, że tak, jak potrafimy się wspierać, tak samo potrafimy też sobie dokopywać, często z pełną świadomością tego, co robimy. Kobieta kobiecie potrafi być najlepszą kumpelą i największym przeciwnikiem w jednym. Dlaczego tak jest, mogę się tylko domyślać. Może to problem z akceptacją samego siebie i leczenie kompleksów? Zazdrość? Złość na cały świat? Potrzeba sprawiania przykrości? Nie wiem i... zostawiam to bez odpowiedzi.

 Zastanawia mnie jedynie łatwość, z jaką piszemy przykre słowa. Te, które czytałam, poruszyły mnie jako uczestniczkę dyskusji. Gdybym jednak była panną młodą, pewnie zrobiłoby mi się przykro. I to nie dlatego, że ktoś nazwał moją ślubną kieckę piżamą. Raczej dlatego, że ktoś czerpał satysfakcję z wyśmiewania, które w pewnym momencie przybrało nieco agresywną formę.

Rzecz się działa kilka dni temu. Temat odłożyłam, bo długo zastanawiałam się, czy warto go poruszać. Kiedy jednak rozmawiałam z różnymi kobietami, to wiem, że gdzieś jest ten kobiecy problem. Dlatego też myślę sobie jedno. Nie musimy się sobie wzajemnie podobać. Nie chodzi o to, byśmy piały z zachwytu nad naszymi życiowymi wyborami. I nie trzeba słodzenia nad dziewczyną w ślubnej kiecce, jeśli nam się nie podoba.

Różnimy się i to jest takie dobre! Lubimy różne rzeczy, wybieramy różne ciuchy, podobają nam się różni faceci. Mamy różne poglądy i decydujemy się na różne sposoby życia. Bez względu na to, czy nam odpowiada ta druga, czy się z nią zgadzamy... Dziewczyny, zacznijmy się lubić! Tak zwyczajnie, po ludzku.

A zdjęcia zrobił mi Małżon! Na początku trzebiotałam, że są fatalne, ale myślę, że całkiem dobrze oddają moją osobowość. ;-) Czytelnikom małej czcionki z radością donoszę, że na blogu będzie poprawa częstotliwości wpisów, będzie też podsumowanie ankiety i dużo dobrych zmian. Wszystko planuję w następnym tygodniu lub za dwa. Myślę, że wyrobimy się przed świętami!

Ci, którzy prosili o zdjęcia, dajcie znać, co uważacie. :)

Ślub zmieni Wasze relacje. Możecie nie wierzyć, ale zaskakujące jest to, jak inaczej zaczynamy na siebie patrzeć, kiedy mamy już ten magiczny papier. Zmienia on jeszcze jedno — jeszcze jedne relacje, o których dziś... Relacje z rodzicami.

Kiedy rozmawiam z różnymi parami, zwykle pojawiają się dwa zdania.

Jej tato notorycznie testuje jej narzeczonego. Przy każdej możliwej okazji sprawdza jego umiejętności i możliwości. Panowie niemalże walczą o prym, o to, który jest lepszy. Ojciec usiłuje udowodnić przed swoją Małą Księżniczką, że to on wykonuje wszystko lepiej.

Jego mama cały czas udowadnia jemu, że to ona jest lepszą gospodynią, lepiej wszystko wie, to jej powinni się słuchać. Mama pokazuje synowi swoje niezadowolenie z powodu przyszłej synowej, uważając, że nie jest dla niego wystarczająco dobra.

I to są oczywiście przykłady bardzo naciągnięte. Ale prawda jest taka, że relacje z rodzicami obu stron po ślubie mogą — i często bywają — niezwykle trudne. Mam jednak dwie wiadomości.
Zła jest taka, że trzeba przez to przejść. Myślę, że rodzicom trudno jest pogodzić się z faktem, że przestają być najważniejszymi ludźmi w życiu swojego dziecka, szczególnie jeśli to dziecko jako pierwsze ze wszystkich potomków biegnie pod ołtarz.
Dobra wiadomość — te relacje trzeba ułożyć i najzwyczajniej w świecie przepracować. Nowa sytuacja wymaga nowych wytycznych. I to, niestety, najczęściej po stronie młodych należy próba ustanowienia ich od nowa.

Przepracowanie relacji najlepiej zacząć jeszcze przed ślubem, a nawet jeszcze przed czasem narzeczeństwa -  jeśli mieszkamy razem i już poniekąd jesteśmy rodziną. I są tylko dwa sposoby, aby to poukładać.

Po pierwsze, trzymanie swojej strony. Zawsze. Mąż (narzeczony) trzyma stronę swojej żony (narzeczonej) - i odwrotnie — zawsze. Zawsze. I powtórzę jeszcze raz. Zawsze. Bez względu na to, o co chodzi. Małżeństwo to jedność, która opiera się na staniu za sobą w każdej sytuacji, choć czasem będzie ona konfliktowa względem rodziców. Nie wyobrażam sobie, aby jedno z małżonków mogło słuchać przykrych słów na drugie (i nieważne od kogo pochodzą, mogą pochodzić i od znajomych!) i nie reagować. Podobnie jest z błahostkami. To jedna z podstawowych zasad, na której staram się opierać swoje małżeństwo, a o której wiele par narzeczonych nie wie. Mama denerwuje się, że ona nie gotuje zupy tak, jak ona by tego chciała? Dobrze panie narzeczony, Twoim obowiązkiem jest wzięcie ukochanej w obronę? Brzmi jak nieznacząca rzecz?

Może. Ale to takie małe sprawy uświadamiają, że nie dajemy prawa innym na to, aby mówili niemiłe czy przykre słowa.

I drugi sposób, będący wynikiem tego pierwszego, to rozmowa. Czasami rodzicom trzeba wytłumaczyć, a czasami... po prostu się pokłócić. Tak, normalni ludzie się kłócą, bo to oczyszcza atmosferę i pozwala potem na spokojnie porozmawiać. Mówię tu oczywiście o zdrowej, sensownej kłótni. Bywa tak, że od słowa do słowa wychodzi mocno nieprzyjemna sytuacja.
Warto ze sobą rozmawiać. W związku, ale także z rodzicami. Być może są sprawy, które trzeba im jasno wyjaśnić. A może są rzeczy, kiedy pora powiedzieć nie chcę, abyś tak mówiła o mojej/im przyszłym mężu/żonie. Myślę sobie, że czasem rodzice nie wiedzą, że jest młodym przykro z powodu ich słów, bo... uwaga!

Zachowania mamy i taty, opisane na górze, uważam za w dużej mierze naturalne, być może często nieświadome (i mam nadzieję, że nasze pokolenie, wiedzące wiele o relacjach międzyludzkich, będzie potrafiło bardziej nad nimi panować). To ich natężenie będzie tu ważne. Każdy ojciec chce dla swojej córki jak najlepiej, ale jeden tata pozna swojego przyszłego zięcia przy butelce wódki, a inny będzie dla niego wciąż nieprzyjemny i nie podejmie żadnej próby poznania chłopaka. Mama narzeczonego prawdopodobnie zawsze będzie uważała, że robi lepsze kotlety. Matka w życiu mężczyzny jest bardzo ważna i, drogie panie, nie ma z tym co walczyć. Dopóki chodzi tylko o kotlety, można sprawę obrócić w żart. Jeśli jednak zaczyna cały czas krytykować jego wybrankę — kolego, coś tu jest nie tak.

Rodzice niewątpliwie chcą dla nas jak najlepiej i nie sądzę, że ich działania dyktowane są złośliwością. To, co robią to też wynikowa sposobu ich wychowania, życia, doświadczeń i... problemów. Pamiętajcie o tym. Problemy, z którymi wychodzimy z rodzinnego domu, sporo nam o rodzicach mówią i pozwalają zrozumieć ich motywacje.

Nim jednak po raz kolejny przeklniemy mamę czy tatę, warto pomyśleć o jednym. To refleksja, która nasunęła mi się kilka dni temu. Możecie mieć teściów, którzy denerwują Was najbardziej na świecie, ale to dzięki nim stoi przed Wami miłość Waszego życia. Jakkolwiek patetycznie to nie brzmi, Wasz partner to owoc ich miłości, a jego charakter to w dużej mierze efekt ich wychowania. Dobrze o tym pamiętać. Podobnie jest z rodzicami, bo to dzięki nim jesteśmy na świecie, ale ten tekst wchodzi już na szczyty szczytów patosu... ;-)

I jest jeszcze jedna rzecz. Nie musimy się lubić. Spotkałam na swojej drodze dziewczynę, która jasno powiedziała, że nie lubi swoich rodziców. Nie musicie lubić rodziców obu stron, bo sympatia to coś, do czego nie da się zmusić. Na to, czy się polubimy, wypływa wiele czynników m.in. pierwsze wrażenie czy sposób bycia. Trudno zatem będzie lubić osobę, która jawnie daje nam do zrozumienia, że uważa nasze działania za beznadziejne.
Nie musimy, a nawet nie powinniśmy, wszystkiego rodzicom mówić. Nie musimy też odpowiadać na wszystkie pytania czy pozwalać na tak zwane wtrącanie się. Są sfery życia, które zostają między małżonkami i rodzice nie mają prawa wymagać, abyśmy się przed nimi otwierali. Zarobki, kredyty, życie intymne to nasza broszka, a to, ile zdradzimy, jest naszą sprawą, wynikającą z naszego zaufania do nich oraz granic, które warto wyznaczyć. Z drugiej strony, rodzice często bywają fantastycznymi doradcami, a ich doświadczenie naprawdę pomaga w życiu. Wiem, co mówię, bo z doświadczenia moich rodziców żywo korzystam i uważam, że bardzo pomaga mi ono w życiu, przy czym staram się i tak przecierać własne ścieżki.

Co musimy? Musimy się szanować i akceptować. To klucz to udanej, przepracowanej już relacji z rodzicami jej i jego. Szacunek do drugiego człowieka to coś, o czym często zapominamy, nawet w środku komunikacji publicznej, a warto o nim pamiętać, nawet wtedy (a może szczególnie wtedy!), kiedy ten szacunek do nas nie wraca. Podobnie z akceptacją (myloną często z tolerancją), gdzie po prostu musimy zrozumieć, że tak po prostu jest. Nie musimy się z tym zgadzać, ale musimy... się szanować. Oto koło. :)

Kiedy więc następnym razem dojdzie do spięcia z rodzicami, nie ma co chować głowy w piasek. Konflikty są naturalne. Docieranie się jest naturalne - szczególnie jeśli po latach wchodzi do rodziny nowa osoba. I można znać się latami, ale to moment wejścia będzie kluczowym. A jeśli murem będzie stał za nami nasz partner, nie ma obaw o to, że coś pójdzie nie tak. Rodzice to też ludzie, wspaniali ludzie, trzeba po prostu nauczyć się z nimi relacji od nowa.

P.S. Bardzo chciałabym wzbogacić bloga o zdjęcia, ale nie mam pojęcia jakie. Jeśli macie jakieś pomysły, pasujące do tematyki wpisów, będzie mi miło, jeśli się nimi ze mną podzielicie. :)  Na razie wciąż korzystam z unsplash.com, a dodawanie mego lica do każdego wpisu wydaje mi się niespecjalnie interesujące... ;-)

Dobrze pamiętam, jak kiedyś zarzekałam się, że zostanę starą panną z kotem. Był to wówczas dość popularny stereotyp kobiety, która za mąż nie wyszła. Niedługo potem poznałam mojego męża, wtedy jeszcze niemęża i tak się złożyło, że się pobraliśmy, a chwilę później zobaczyłam dwie kreski na teście ciążowym. Resztę wieczoru spędziliśmy siedząc na materacu w naszej kawalerce i nie mogliśmy przestać się śmiać. Byliśmy szczęśliwi. Śmieję się, że bycie młodymi rodzicami zostało nam przepowiedziane przez moją chrzestną, która przed ślubem powiedziała najpierw syn oraz przez księdza, który po ślubie nam gratulował i życzył do zobaczenia za dziesięć miesięcy w tym samym miejscu.

Dziś mamy półrocznego Felka (to dziś!) i, najszczerzej na świecie, jestem przeszczęśliwa, że jestem tu, gdzie jestem. I że jestem młodą mamą, bo młode macierzyństwo jest super! Dziś o zaletach i wadach, a w następnym wpisie postaram się odpowiedzieć na pytanie, jak odnaleźć się w nowej roli.

Umówmy się. Idealny czas na dziecko nie istnieje (bardzo chętnie Wam o tym napiszę, jeśli chcecie). Kiedy mamy te dwadzieścia dwa lata, większość z nas myśli o czymś innym niż to, jaki rozmiar pampersów trzeba kupić. Odpowiedzialność za bezbronne dziecko jest ogromna. Ta finansowa również. Z drugiej strony, zawsze, zawsze, naprawdę zawsze znajdzie się setka innych wydatków, przy czym nie mówię tu o tych, którzy wiodą studenckie życie, ale o tych nudnych małżeństwach, jak my. ;-) Ostatnio powiedziałam do Małżona, że gdybyśmy nie mieli dziecka, pewnie kontynuowalibyśmy nasze podróżnicze życie, które — umówmy się — kosztuje, często nawet więcej niż pakiet śpiochów w paski.

Dziecko sprawiło, że musieliśmy zmienić styl życia, choć kiedy porównuję go z moim poprzednim życiem... chyba się z tego cieszę. :) I myślę, że młode macierzyństwo ma więcej zalet niż wad, a oto i one. :)

Mała różnica wieku jest chyba największym plusem. Łatwiej będzie mi się dogadać z nastolatkiem mając ponad trzy dyszki, niż będąc w okolicy pięćdziesiątki. To oczywiście nie reguła, mam koleżankę, która ma mamę sporo starszą od siebie i tworzą super team — mam jednak wrażenie, że dogadują się przez fantastyczny charakter mamy, która jest po prostu młoda duchem.
Ostatnio wyliczyłam, że będę miała czterdzieści jeden lat, kiedy Felek skończy lat osiemnaście. Jeśli dołożyć do tego przyszłe potomstwo, pewnie koło czterdziestki piątki będę miała pełnoletnie dzieci (ach, nie umiem się oduczyć tego bezsensownego planowania, które nigdy się nie sprawdza!). Jak dla mnie, brzmi super. I nie oszukujmy się, przy małej różnicy wieku trudniej zapomnieć jak było się cielęciem i pewnie łatwiej będzie mi peeeeeeeeeeewne szaleństwa wybaczyć.

Nie będę długo zatrzymywać się przy kwestiach zdrowotnych, napomknę tylko. Należę do tych kobiet, które liczą się z różnymi biologicznymi kwestiami i uważam, że najlepszy czas na pierwsze dziecko jest między 20 a 25 rokiem życia. Może dzięki temu dożyję setki. ;-)

Nie mam poczucia utraconej wolności. Dopiero co wyfrunęłam z domu, trzy lata szalałam na studiach i nie zdążyłam się do tego aż tak przyzwyczaić. Nigdy nie postrzegałam macierzyństwa w kategoriach wolności, ale choć nie są to ciężkie kajdany u stóp, nasze życie się zmienia... bardzo. Przypuszczam, że trudniej byłoby mi się przestawić na tryb rodzinnego życia, gdybym miała dziesięć lat więcej. Do tego nieprzespana noc przez ząbkowanie czy kolkę? Ok, w końcu tyle razy wracaliśmy z imprezy o szóstej rano... Niemowlęce atrakcje, które zapewnił nam Feli były, minęły i nie odczuliśmy ich specjalnie mocno. Młodzi ludzie łatwiej znoszą nieprzespane noce, potem z powodzeniem funkcjonują w dzień.

Dobra kłamię. Ja rano o siódmej nie wiem, jak się nazywam. Bez kawy. Po kawie już wiem. ;)

Jest też spora szansa na czerpanie z życia w tak zwanym kwiecie wieku. Jak już będę po czterdziestce, nie będę musiała martwić się o ugotowanie dzieciom obiadu, bez problemu spakujemy z Małżonem walizy i ruszymy w odległą podróż. Albo kupimy sobie farmę i będziemy hodować kozy. I kury. I nie będzie problemu z tym, że trzeba będzie wywieźć dzieci na wieś zabitą dechami. Bosko.
Weźcie to z przymrużeniem oka, ale ostatecznie jest też większa szansa na prawnuki. To moje planowanie, w dodatku raczej żartobliwe. Jeśli jednak, mimo wszystko, moje dziecko, a potem dziecko mojego dziecka zdecyduje się wcześnie być rodzicem to... Nie no, fajnie. Fajnie! Zresztą, bycie młodą babcią też jest super.

Młode macierzyństwo jest naprawdę dobre jeszcze z jednej przyczyny. Wszystko robisz intuicyjnie. Młoda kobieta nie ma tej życiowej szajby, nie nasłuchała się koleżanek, nie czytała książek o pielęgnacji tyłka noworodka. Młoda matka wszystko robi tak, jak czuje i... zawsze robi to dobrze. Macierzyństwo to przede wszystkim intuicja, a kiedy jej słuchamy, może być naprawdę wspaniałe i dużo prostsze. I nie dajcie sobie wmówić, że przy bobasie potrzebujecie sztabu babć. Dziecko potrzebuje kochających rodziców, bez względu na ich wiek.
Nam przy Felku nikt nie pomagał, przez to, że felusiowi dziadkowie pracują (bo są tymi młodymi dziadkami ;-), w dodatku trzysta kilometrów od nas. Po porodzie była u nas moja Mama i Tata, którzy potem stwierdzili, że w zasadzie to raczej u nas odpoczęli, niż się napracowali. Pomoc przy noworodku to - w naszym przypadku - mit. Podejrzewam, że dużo bardziej przydałaby się pomoc przy chodzącym już bobasie, niż kluseczku, który tylko je i śpi.

Trudniej mi znaleźć wady, bo cierpię obecnie na Pieluszkowe Zapalenie Mózgu i jestem absolutnie zakochana w mojej nowej roli. Przyznaję jednak, że kiedy moi rówieśnicy bawią się na kolejnych imprezach, my — mimo, że nasze dziecko chodzi spać o dziewiętnastej i wstaje o piątej — musimy siedzieć w domu (i mamy czas tylko dla siebie:). Nie ukrywam, że chętnie bym gdzieś wyszła i nieco poszalała, ale... nawet gdybym wyszła to karmię piersią, więc typowe, alkoholowe szaleństwa wieku wczesnej dorosłości są dla mnie obecnie nieco abstrakcyjne. Nie ubolewam, choć wiem, że wiele młodych osób nie dorosło do roli rodziców, bo jeszcze wciąż żyją właśnie takim życiem. To kwestia osobista, nie każdy musi być młodym rodzicem. Nie każdy musi być w ogóle rodzicem, warto o tym pamiętać, kiedy po raz kolejny spytamy a kiedy u Was? To taka luźna dygresja.

Macierzyństwo to zawsze wyrzeczenia, a na różnym etapie życia będą one różne. Dla młodej matki największym problemem będzie - nie, nie brak imprez ;-) - temat studiów i stabilność finansowa. Są jednak kobiety, które z powodzeniem radzą sobie ze studiowaniem i wychowywaniem dziecka jednocześnie. Ja odpuściłam, choć pewnie, gdybym się uparła...

Narodziny dziecka weryfikują i zmieniają wszystko. Krążą pogłoski o pogorszeniu się relacji między partnerami (nie odnotowałam, zawsze byłam upartym cholerykiem, czego Małżonowi współczuję...). Myślę jednak, że nawet jeśli młodzi ludzie są zmęczeni, mają dość kolejnego pisku przez wyrzynający się ząb, ale trzymają się razem i potrafią ze sobą pogadać, żadnego pogorszenia nie będzie. Dziecko wnosi do rodziny niesamowitą miłość, która potrafi pozytywnie wpłynąć na relacje jego rodziców. W ostateczności będziecie siedzieć wieczorem nad śpiącym kluskiem i wzdychać o tym, jakie macie śliczne dziecko... :)

Bycie młodą mamą to wspaniała rzecz. Będą się na Was patrzeć na ulicy i przypuszczać, że żeście wpadli, będziecie musieli postawić życie na głowie wcześniej, niż obecnie się to robi, ale... warto. Być może osoba, która nie ma dzieci lub urodziła w późniejszym wieku, z łatwością wskaże wady młodego macierzyństwa, lecz kiedy już się tą młodą mamą jest, trudno obiektywnie spojrzeć na sprawę.

Gdybym miała wybierać to, jak możecie się domyślić, wybrałabym taki sam bieg wydarzeń. A kiedy patrzę na moje koleżanki w ciąży, sama mam znowu w środku to mamowe uczucie i pragnienie kolejnego bobasa. Zdrowy rozsądek nakazuje jednak poczekać.

Jak jednak wiadomo, miłość nie ma niczego wspólnego ze zdrowym rozsądkiem.

Zdjęcie z wiosny, kiedy byłam na miesiąc przed porodem. Bardzo lubię te fotografie. :)

Zastanawialiście się kiedyś, nawet jeśli nie macie dzieci, jak chcecie je wychować? A zastanawialiście się co będzie miarą odniesionego przez Was sukcesu?

Kiedyś usłyszałam od mojej Mamy jedno zdanie. Że najważniejsze, abym w życiu była dobrym człowiekiem. W tych kilku słowach było chyba wszystko, co rodzic powinien przekazać swojemu dziecku, szczególnie jeśli za słowami idą czyny.

Kiedy byłam w ciąży, miałam dużo czasu na myślenie o tym, czego chcę mojego syna nauczyć. Jaki chciałabym, aby był. Nie chodzi mi tu jednak o projekcję jego przyszłości, ale o ukształtowanie w nim pewnych cech, które, mam nadzieję, znajdzie we mnie i swoim tacie. Wydawało mi się wtedy, że miarą sukcesu wychowawczego jest właśnie to. Czyli wychowanie człowieka dobrego. Dziś przekonałam się, że jest coś jeszcze.

Plan był taki, że po porodzie — mając niespełna pięciomiesięczne dziecko — idę na studia magisterskie. Studia to coś, co mnie napędza. Lubię się uczyć, spotykać ludzi, poznawać świat. Studia są ważną częścią mojego życia, bo pozwalają mi się intelektualnie wyżyć i przy okazji wyciągnąć z tego coś dla siebie. Ale w tym roku coś nie zaskoczyło. Długo się gryzłam z faktem, że muszę powierzyć Felka pod opiekę obcej osobie, bowiem nie doświadczamy komfortu babci, która zajmie się maleństwem. W ostateczności wyhamowałam. Postanowiłam sobie odpuścić na kolejny rok, w końcu kobieta, która rodzi dziecko, idzie na urlop macierzyński i ma czas dla dziecka.

By jednak nie zwariować w czterech ścianach, wybrałam sobie studia podyplomowowe z zakresu przygotowania pedagogicznego. Historia tego wyboru jest prosta. W pewnym momencie pomyślałam, że mogłabym uczyć. Byłabym najpewniej damską wersją Johna Keatinga. Jeśli nie będę uczyła, teoria będzie miała szansę sprawdzić się w praktyce. Praktyce wychowania dzieci, oczywiście.

I tu zaczyna się historia. Na jednym z wykładów pojawił się cytat, którego Wam nie przytoczę, bo nie mogę odnaleźć go w sieci, a nie przepisałam, będąc pewna, że go w sieci znajdę. Jego autorem jest Tadeusz Gadacz i jeśli uda mi się go zdobyć, z pewnością wyedytuję wpis i go tu wstawię.

Traktował on jednak krótko o tym, że wychowanie to wspólna wędrówka wychowującego i wychowanka, razem po horyzont ku prawdzie, dobru i pięknu.

I pomyślałam sobie... bingo! Oto motto dla tych, którzy wychowują, którzy będą i tych, którzy wiedzą jak (lub zdaje im się, że wiedzą), ale potrzebują słów-kluczy. A ja potrzebuję.

Prawda, dobro i piękno zawierają w sobie wszystko to, czego rodzic powinien nauczyć swoje dziecko. W nich kryje się dużo więcej. W prawdzie jest szczerość i życie w zgodzie ze sobą, dobro jest jeszcze szersze, a piękno to nie tylko docenienie tego, co ładne. Docenienie piękna w człowieku - wśród jego słabości, w czasie jego gorszych dni jest czymś niesamowitym. Jeśli nauczę tego moje dzieci, będę szczęśliwa, ale... to nie wszystko.

Bo chciałabym z nimi wędrować. I ta wędrówka po horyzont, nieskończona, bezkresna będzie miarą mojego sukcesu w ich wychowaniu.

Wiecie, o co chodzi? Wędrowanie z małym dzieckiem może być proste, jeśli będzie oparte na szacunku i dobrych relacjach. Bo dzieciaki uczą się, chłoną, poszukują. Ale dorastają, a chodzi o to, żeby dorosły człowiek chciał do swoich rodziców wracać. Nie chodzi mi o maminsynkowanie, bo pępowinę, łączącą nas z rodzicami, powinniśmy przeciąć najpóźniej w dniu wyprowadzki z domu. To wędrowanie widzę jako obecność. Pamięć o rodzicach, chęć spędzania z nimi czasu, gdy jest ku temu okazja. To przyjazd do domu nie z powodu świąt, lecz z potrzeby serca, by ich zobaczyć. Prośbę o radę z poczuciem, że może nam ona pomóc. Oto jak wędrują dorosłe dzieci z dorosłymi rodzicami. I to jest sukces wychowawczy, gdy dziecko, mające mnóstwo spraw na głowie, znajdzie dziesięć minut na telefon z życzeniami urodzinowymi.

Tak myślę. Myślę, że tak jest. I myślę, że ludzie, którzy odnieśli sukces wychowawczy nie martwią się, czy będą mieć z kim wypić kubek herbaty na starość. Bo nawet mając dzieci na drugim końcu świata, zawsze mogą połączyć się na skajpie.

 

 

Kiedy zaczęliśmy przygotowywać się do ślubu, najważniejsze było dla mnie budowanie jeszcze lepszych relacji z Małżonem. Bardzo mocno skupiałam się na nas, analizowałam i dbałam o to, żebyśmy stali się małżeństwem z czystą kartą. To takie poczucie, że macie wszystko wyjaśnione, nic gdzieś tam z tyłu głowy nie zalega, a ślub będzie pięknym końcem narzeczeństwa i początkiem nowej drogi.

To dlatego moja organizacja tematów związanych z wyglądaniem tego ślubu ograniczyły się do podstaw i bez fajerwerków. Byłam zbyt pochłonięta tym, co działo się we mnie w środku oraz przygotowywaniem się do ślubu bardzo duchowo, że zapomniałam o tym, że może mogłabym kupić coś, co sprawi, że będzie jeszcze ładniej. Z drugiej strony nie miałam potrzeby organizowania tego dnia ze wszystkimi modnymi teraz gadżetami, a te, które postanowiłam jednak wykorzystać, były robione w ostatniej chwili. Jestem typem człowieka, który za pięć dwunasta lubi sobie dorzucić trochę nadprogramowych zajęć. Pamiętam, że kiedy manager sali spytał, czy dekorujemy salę do tańczenia, wzruszyłam ramionami na znak tego, że to tylko sala do tańczenia. Ot zaangażowana panna młoda. ;-)

Tym bardziej podziwiam pary, które robią absolutnie piękne śluby, często przygotowując prawie wszystko samodzielnie, przy czym efekt jest wspaniały (po śliczną realizację, zerknijcie np. do Dagmary:). Ślub to ogromne przedsięwzięcie, więc jeśli ktoś potrafi ogarnąć swoje uczucia, emocje, a do tego jeszcze dopiąć na ostatni guzik każdy detal to chapeau bas.

Po tym przydługim wstępie, w końcu sedno tego, o czym chciałam dziś napisać. Przez cały ten czas, szukałam rzeczy, które sprawią, że po latach (a jak na razie kilkunastu miesiącach), będę się wzruszać. Wiedziałam, że będą to rzeczy, które pozostaną ze mną na całe życie i na wspomnienie których będzie mi na sercu po prostu ciepło. To wszystko sprawiło, że w dniu ślubu, od samego rana towarzyszyły mi słowa, momenty, gesty i ludzie.

W jednym zdaniu wspomniałam Wam kiedyś o listach. W czasach, kiedy listów się nie pisze, była to wspaniała odmiana. To chyba jedna z najpiękniejszych ślubnych pamiątek, bo pełna takich słów, których nie mówimy do siebie codziennie. Wymieniliśmy się nimi dzień przed ślubem, a list od Małżona czekał na mnie całą noc, leżąc na stoliku pod suknią ślubną.
Samo pisanie było niezwykłym doświadczeniem. Mam problem, bo myślę szybciej, niż piszę (nawet na klawiaturze), przez co często trudno jest mi nadążyć za tym, co naprawdę chcę przekazać (i często łapię się na tym, że w jednym zdaniu rozpoczynam dwa wątki, dwie oddzielne myśli). Kiedy przyszło mi napisać list, dopiero za trzecim razem wyszło tak, jak chciałam. Ostatecznie i tak znalazłam jeden błąd, który podkreśliłam czerwonym długopisem. :)

 

 

 
Te listy zostaną na zawsze i będą lekarstwem na czas, kiedy człowiek będzie miał ochotę swego małżonka zwyczajnie zadusić albo trzasnąć drzwiami i obrazić się na śmierć. Będą przypominać, dlaczego właściwie zdecydowaliśmy się pobrać i... kiedyś będę starą babcią, która będzie to znowu i znowu czytać. Pięknie, nie?
Jeśli nie wiecie, jak zacząć dzień ślubu, zacznijcie od listu, którym się wymienicie z przyszłym małżonkiem. To będzie piękne, intymne doświadczenie, które zostanie z Wami na cały dzień. I resztę życia.

Jeśli czytacie regularnie Krótkie nóżki, to wiecie, że jestem sentymentalna do bólu, a do tego jeszcze złączona z rodziną niewidzialną nicią przywiązania, której nie jest w stanie przeciąć nic. Moje przywiązanie objawia się także w wyjątkowym umiłowaniu rzeczy po babci czy po mamie (to też już wiecie :). Początkowo chciałam wystąpić w sukni ślubnej mojej mamy, której ponadczasowy krój pozwoliłby sądzić, że to nówka z salonu. Niestety, w czasie, kiedy musiałam podjąć decyzję, zamek sukni, delikatnie mówiąc, nie chciał się dopiąć. :)

 

 
Na osiemnaste urodziny dostałam od babci pierścionek. Wręczając go, babcia powiedziała, że mam go mieć na palcu w dniu ślubu. Tak też się stało. Był to dla mnie najważniejszy element biżuterii (poza obrączką oczywiście ;-), dla którego zrezygnowałam z pierścionka zaręczynowego (yey!).
Przez to wszystko chcę powiedzieć tylko, że... nie musicie realizować przesądów o czymś niebieskim, tym bardziej, jeśli nie wiecie co mogłoby to być. Możecie w dniu ślubu mieć ze sobą coś, co będzie dla Was bardzo ważne, związane z Waszą rodziną, historią, pięknymi wspomnieniami.

O first looku mówi się teraz dużo. Także dla mnie to jeden z najpiękniejszych momentów Tego Dnia. Zaskoczenie na twarzy przyszłego męża, szybkie bicie serca i poczucie, że to już zaraz. Nie odpuszczajcie tego, ucieknijcie do ogrodu albo drugiego pokoju. To taka chwila, która zapadnie Wam w pamięci na całe życie, bo oto widzicie swojego przyszłego męża. Z maślanymi oczami (właśnie się śmieję ;-).

 

Alternatywą dla tej opcji może być pierwsze spotkanie pod ołtarzem, kiedy to tata prowadzi pannę młodą i przekazuje jej rękę przyszłemu mężowi. Myślę, że to bardzo wzruszające, lecz nie mam pojęcia, jakie jeszcze emocje temu towarzyszą.

Czas w kościele, czas zaślubin, zostanie ze mną do końca życia. Pamiętam go bardzo dokładnie. Całą mszę śmiałam się od ucha do ucha, czego zupełnie się nie spodziewałam. Wiedziałam jednak, że oto dzieje się to, co dziś najważniejsze i najpiękniejsze, a przy tym byłam spokojna i szczęśliwa.
Dużo czasu poświęciliśmy na obmyślenie tego, jak chcielibyśmy, aby ten czas wyglądał. I nie rezygnujcie z tego. To będzie godzina, która ucieknie w mgnieniu oka. Warto ją zaplanować i dokonać wyborów.
Jednym z nich była przysięga mówiona z głowy. Pisałam już o tym, więc odsyłam Was do tekstu Odczarować banał, czyli rzecz o przysiędze małżeńskiej.

Drugim był wybór księdza, choć przyznaję, że zaufaliśmy tu intuicji i... Google grafika. :) Braliśmy ślub w obcej parafii, przez co nie znaliśmy księży i nie mieliśmy możliwości poznania ich wcześniej. Do wyboru mieliśmy dwóch, których nazwiska wrzuciliśmy w wyszukiwarkę. Jednym okazał się ten, z którym mieliśmy już do czynienia, lecz nie wywarł na nas dobrego wrażenia. Drugi miał zdjęcia w kowbojskim kapeluszu. Przez ten kowbojski kapelusz i sympatyczny uśmiech stwierdziliśmy, że ten ksiądz będzie świetny. Nie pomyliliśmy się. Kazanie, które usłyszeliśmy, było fenomenalne, ułożone dla nas, o nas, poruszające nas gdzieś tam głęboko w środku. Zupełnie jakbyśmy się znali z tym człowiekiem od lat. Jeśli macie możliwość wyboru księdza, nie rezygnujcie z tego. Tylko niekoniecznie sugerujcie się Google grafika. Myślę, że był to czysty przypadek, który wyszedł nam na dobre. A z drugiej strony... hej, tylko wyluzowani ludzie noszą kowbojskie kapelusze. :)

Kolejną ważną rzeczą były czytania. Jest ich naprawdę mnóstwo, więc wybraliśmy te, które idealnie oddawały to, co czujemy. Nie chciałam pozostawiać tego losowi, wydawało mi się to być przesłaniem, które zostanie z nami na dłużej. Nie wyobrażałam sobie też, aby czytane były przez ministrantów, dlatego poprosiliśmy o to nasze mamy. Dlaczego? Z miłości, z potrzeby usłyszenia tego od najbliższych osób, które dały nam życie. Drżący głos mojej Mami pamiętam do dziś.

Kiedy organizowaliśmy ślub i wesele, wiedziałam, że jest jeden problem. Nienawidzę tańczyć. Nie umiem tańczyć. Nie tańczę. Wesele to jednak nic innego jak tańce, a ja... Szukaliśmy alternatyw. Rzeczy, które uczynią wesele bardziej spotkaniem rodzinnym, czasem razem ze znajomymi, niż potańcówą z wódką i zakąską.
Część tego czasu spędziliśmy ze znajomymi na nocnej kawie na patio. Wymyśliłam też przemówienia. Kto tylko chciał, mógł wstać i powiedzieć... cokolwiek. Chrzestny Małżona zaznaczył, że to dzięki mnie wie, że są trzy typy sierści u jamników. Nasz kumpel powiedział, że jestem dobrotliwa. A moja Mama powiedziała kilka wzruszających słów od serca. Potem wstałam ja i nie pamiętam, co powiedziałam... :)

 

Moja siostra przygotowała dla nas prezentację ze zdjęciami od początku naszego związku. Często do niej wracam, a wtedy były momenty, że śmiałam się do łez. To było fantastyczne przypomnienie naszej historii. Obie rzeczy — i przemówienia, i prezentacja — były dla mnie bardzo ważne. Czułam je jako coś od serca, dla nas, bo ktoś mógł, ale nie musiał.

I to właśnie był mój magiczny ślub. Całkiem zwyczajny, ale w środku mnie siedział ogrom emocji. Oto stałam się żoną w dniu pełnym pojedynczych słów i gestów. Jeśli przygotowujecie się do ślubu, nie rezygnujcie z nich i pamiętajcie o tym, co w środku.

A jeśli jesteście już po, jak zawsze chętnie poczytam o Waszych najpiękniejszych chwilach. Takich wiecie, które są z Wami do dziś.

 

 

Zdjęcia we wpisie pochodzą z naszego ślubu, zrobione oczywiście przez Bajkowe Śluby. :)

Macierzyństwo zaskakuje. Uczy wyrozumiałości i wytrwałości, odkrywa w kobiecie nowe cechy charakteru i pozwala odnaleźć niewyobrażalne pokłady cierpliwości. Kiedy pisałam Dziecko na pokładzie, czyli pięć moich wyobrażeń na temat życia z bobasem jeszcze tego nie wiedziałam. Wiedziałam, że będzie inaczej.

W zeszłą niedzielę Feli skończył pięć miesięcy. To było długie pięć miesięcy, podczas których wiele się zmieniło i nadal zmienia się codziennie. Niemowlę to fascynujący twór, który jednego dnia jęczy do granic wytrzymałości, a drugiego dnia zakaskakuje rodziców tym, że potrafi coś nowego, zupełnie jakby nauczył się tego w nocy.

Do wspomnianego wpisu wróciłam i postanowiłam się z nim szczerze zmierzyć, choć pisany był nie całkiem serio i z przymróżeniem oka. Wtedy wyczekiwałam pojawienia się maleństwa na świecie, ale jeszcze nie wiedziałam, że macierzyństwo to wspaniała przygoda. Pełna niemowlęcej kupy i koszmaru ząbkowania, ale przygoda. Trochę jak obóz harcerski z nocną wartą i polową łazienką, z którego i tak przywozisz najlepsze wspomnienia.

Oto i pięć myśli, które miałam wtedy. A jak jest dziś?   

Po około trzech miesiącach od porodu weszłam we wszystkie moje spodnie z lat chudych. Waga jednak nie kłamie i doskonale wiem, że do wagi, którą uważam za graniczną, powinnam zrzucić jeszcze cztery kilo (do wagi ślubnej dziewięć). Z drugiej strony, czas ciąży nauczył mnie innego spojrzenia na moje ciało. Daję sobie na wszystko czas, daję czas mojemu organizmowi na dojście do siebie. Nie spieszę się z tym i wiem, że ostatecznie wrócę na siłownię i porzucam sobie trochę żelastwem. Tęskni mi się do tego!

I tak, i nie. Moje spanie uzależnione jest od spania Felusia i chętnie wykorzystuję jego drzemki w dzień - śpimy wtedy razem. Z drugiej strony, o piątej rano, kiedy Feli zaczyna dzień, nie wiem jak się nazywam. Na szczęście jest wstający do pracy tata, który przez kolejną godzinę lub dwie zajmuje się maluchem. Potem Feli idzie spać i wstajemy w okolicy ósmej lub dziewiątej. Jeszcze rok temu ósma była środkiem nocy, a trzynasta początkiem nowego dnia. Dziś pobudka o dziesiątej to szczyt luksusu, a trzynasta to środek popołudniowej, felkowej drzemki.

Feli lubi jeździć, dlatego nie rezygnujemy z wycieczek za miasto. Jako dwumiesięczny bobas, Feli był już w Tatrach i ten wyjazd wspominam niezwykle ciepło. Dzięki temu, że nie ma problemu z załadowaniem się całą rodzinką do auta, mogę rozwijać moje fotograficzne Thing called love i wyjeżdzać poza Kraków na ślubne plenery. 

Ważne jest też to, że raczej nie mamy problemu z akceptowaniem nowego miejsca przez malucha. Nie wypada ze swojego rytmu. Twardo budzi się o piątej. ;-) 

Przez pampersy nie, ale przez kolejną rzecz do pokoiku Felusia/taką piękną maskotkę/takie śliczne body... Hmm, hmmm, hmmmmmmmm...

I to punkt, którego bałam się zdecydowanie najbardziej, a fakt, że jest super, cieszy mnie ogromnie! Jamniki pokochały Feliksa. :) Suczka Zeta przygląda mu się nieco z boku, lecz jest bardzo ciekawa. Angus jest psią nianią. Jest całkiem zakochany w naszym synku i nie odstępuje go na krok! Dogląda felkowej kąpieli, wie, że nie może ruszać jego zabawek. 

Jamniki niespecjalnie przepadają za dziećmi, ale Feli stał się ich kumplem i wyglądają razem fantastycznie. Oczywiście pilnujemy tego niemowlęco-psiego towarzystwa, lecz nie ma zbędnej paniki. Jamniory pokazały klasę! O relacjach psio-dzieciowych pojawi się w następnym tygodniu dłuższy wpis, bo to temat ważny, a wszystko można ze sobą pogodzić. :)

Pierwsze podsumowanie życia z niemowlakiem za mną. Całkiem niedługo obchodzić będziemy felusiowe pół roku i... nie wiem, kiedy to zleciało. Pamiętam dzień, w którym dostałam w ramiona różowego, kudłatego człowieczka, który niewiele rozumie i cały czas śpi. 

Oto banał: czas pędzi jak szalony. Nie odczuwałam tego tak bardzo, dopóki nie zostałam mamą.