W przedostatni dzień stycznia łapcie małe podsumowanie z ulubieńcami miesiąca. Ten popularny rodzaj wpisów na innych blogach jest przeze mnie bardzo lubiany - już nie jeden raz znalazłam tam coś, na co naprawdę warto zwrócić uwagę. Oto kilka moich typów.

Jedynym plusem autoplaylisty na YouTube jest to, że czasami włącza mi jakieś ciekawe utwory. Tak było z Meet Me In The Woods, a potem z całym albumem Strange Trails. Lord Huron nie jest jakimś specjalnie nowym zespołem, ale nigdy wcześniej nie udało mi się na nich trafić. Album Strange Trails idealnie pasuje mi do klimatu zimy. Po prostu sobie gra, za oknem las i dużo śniegu, a ja siedzę w domu zadowolona, że mam wystarczająco dużo mleka, aby zrobić sobie kolejne kakao. ;-) Podobnym zimowym albumem był dla mnie w 2014 roku Animal Joy Shearwater. Też polecam.

Większość czasu, który spędzam przeglądając Instagram, wykorzystuję na obejrzenie kolejnych psich profili. Szczególnie rozczulają mnie te, które pokazują niekoniecznie piękne i rasowe psiaki. Jednym z nich jest galeria zdjeć Milesa - mileslovessmiles, suczki Rosie - overnightunderbite oraz Daisy - underbiteunite. Wszystkie te psy, oprócz charakterystycznie wystającej dolnej szczęki, mają wzruszające historie, z którymi warto się zapoznać. To przykłady psów, które mimo wielu dysfunkcji mają dziś wspaniałe, kochające domy. A o to przecież chodzi. :) Poniżej kilka zdjęć, są podlinkowane do profili na Instagramie.

Drugą psią rzeczą jest ten filmik. Historia psa Kalu, któremu mało kto dałby szansę przeżyć. Warto zobaczyć - choć drastyczna (tak, ostrzegam!) to piękna, wzruszająca do łez historia. Ja zawsze takie filmiki oglądam z wyłączonym dźwiękiem - jakimś sposobem zmniejsza potok wylanych łez. ;) No i obraz radosnego, zdrowego psa na samym końcu, piękne!

Dawno temu na rynku dostępna była mgiełka do ciała o zapachu róży. W niewyjaśnionych okolicznościach producent zaprzestał produkcji tejże i długo szukałam czegoś, co będzie pachniało dokładnie tak samo - po prostu różą, bez zbędnych dodatków. Udało mi się znaleźć - taki zapach ma dziś Chloé, a perfumy nazywają się po prostu Roses de Chloé. Są cudowne i pachną mi rokiem 2008. ;-)

Planerdot to planner na 2016 rok, który zaspokaja moje potrzeby notowania i wypełniania tabelek. Ma nawet specjalne strony na comiesięczne wpisywania kwot rachnków do zapłacenia (#perfekcyjnaksięgowategodomu). Poza tym jest tak infantylnie ładny.

I na koniec ulubieniec mojego życia - olej kokosowy. Oprócz tego, że pyszne są omlety smażone na nim oraz kochają go moje włosy, teraz pokochał go mój ciążowy brzuch. Żaden balsam nie daje rady tak świetnie nawilżyć naciągniętej skóry jak ten olej. Lubi go też Jerry, więc muszę go przed nim chować. Tak, Jerry to jamnik wszystkożerny. ;-)

Aż dziwne, ale w tym miesiącu nie było żadnej książki, którą chciałabym polecić. Za miesiąc z pewnością się to zmieni! A tymczasem niesamowicie cieszę się, że zaraz już luty - w Krakowie w połowie lutego zwykle można znaleźć pierwsze oznaki wiosny. A przynajmniej przerzucić się na niego lżejszy płaszcz!

Dajcie znać w komentarzach co umilało Wam styczeń!

Fanom detali polecam również zwrócenie uwagi na stroje strażników. Choć tych uroczych pantalonów raczej trudno nie zauważyć.

Rzym robi dużo lepsze wrażenie, kiedy ogląda go się z góry. Punktów, które mogą robić za widokowe znajdziecie mnóstwo i warto obejrzeć Rzym z każdej możliwej wysokości. Kopuły, urocze budynki i przebijające się drzewa tworzą naprawdę niezapomniany obraz. Podobnie jak Ostię polecam fanom romantycznych widoków. Polecam także osobom niskim. ;-)

I na koniec - po prostu się zgub. Zobaczysz budynki z zielonymi okiennicami i całkiem przyjazne mewy, znajdziesz polską ambasadę (na wszelki wypadek ;-), a zza rogu wyłoni się nagle Koloseum. Ostatecznie prawdopodobnie i tak znajdziesz się w okolicy Via del Corso czy Piazza del Popolo - bo wszystkie drogi w Rzymie prowadzą właśnie tam. Rzym jest tym miejscem, gdzie warto mieć pod pachą przewodnik. A potem schować go do torebki i po prostu się włóczyć. Dużo! 

Tak właśnie wygląda moja lista rzeczy, które trzeba zrobić w Wiecznym Mieście. Oczywiście pamiętajcie o antycznych standardach - robią ogromne wrażenie. Ale to właśnie te cztery wymienione przeze mnie miejsca i rzeczy są dziś tym, co wspominam najlepiej. :)
Byliście w Rzymie? Jeśli nie to koniecznie sprawdźcie oferty tanich linii lotniczych - w końcu luty to najlepsza pora na wizytę w stolicy Włoch!

Prawie cztery lata temu wyjechałam na studia do Krakowa. Pamiętam ilość kartonów i toreb, które pojechała razem ze mną. W tamtym czasie mogłam sobie na to pozwolić - wynajęłam ze znajomymi mieszkanie, miałam swój pokój i... mogłam się do woli zagracać, bo nawet jeśli zabrakłoby mi miesca w pokoju, zawsze były pojemne szafy w korytarzu. Albo balkon. Albo klatka schodowa.

Do dziś pamiętam co ze sobą zabrałam. Rzeczy, których było najmniej szybko stały się moimi niezbędnikami, wręcz amuletami, które mam do dziś i jestem do nich bardzo przywiązana. Obok nich było też kilka toreb ubrań, trochę sztucznej biżuterii, a potem doszły różne niezbędniki kuchenne, meble, sprzęty i kiedy po dwóch latach przyszło się wyprowadzić, jeden pokój nie był w stanie pomieścić wszystkich pudeł. Zaskakujące.

W nowym mieszkaniu szybko przeszłam etap spychacza, czyli pozbyłam się niepotrzebnych rzeczy (nie było to trudne, niektóre wystarczyło postawić obok zsypu na śmieci, po paru godzinach zniknęły ;-), po czym jakieś niewidzialne chochliki znowu podrzuciły mi do domu brzydkie kubki, popsuty blender (?!) i kosmetyki, których nie byłabym w stanie wykorzystać chyba nigdy. Ostatecznie niepotrzebnych rzeczy pozbyliśmy się w lecie, a potem, dodatkowo, podczas pakowania rzeczy przed wyprowadzką na swoje. 

Kiedy piszę tego posta, mój wzrok zatrzymał się na przeszklonej szafce, w której trzymam kubki i szklanki. Mimo że jeszcze przed chwilą byłam pewna, że przed przeprowadzką pozbyłam się wszystkich niezbędników, tak teraz zastanawiam się skąd w tej właśnie szafce jest ten obrzydliwy, zielony kubek z logo McDonald's. Dla niewatajemniczonych dodam, z racji wegetariańskich preferencji żywieniowych w podobnych miejscach nie jem. Skąd więc ten kubek?

Tego nie wiem, ale jedno jest pewne - nie potrzebujemy w życiu brzydkich rzeczy. Mówię tu o tych wszystkich kubkach, które często przyjmują formy brzydkiej pościeli (ładna dla gości), brzydkiej bielizny, brzydkich zasłon albo brzydkich płytek w kuchni. Te ostatnie są wbrew pozorom banalnie proste do zmiany i kiedy już skończę urządzać kuchnię, dodam wpis z tym jak poradzić sobie z okropną glazurą bez skuwania. 

Kosmetyki były tym, co mnie wręcz zasypało i, kiedy patrzę na to z pewnym dystanem, jestem w szoku. Łapka w górę ile z Was po obejrzeniu nowgo odcinka vloga ulubionej blogerki kosmetycznej, poszła do drogerii i wyszła z tym, co tamta poleciła. Choć u mnie nie było to aż tak zaawansowane, jak często czytam w komentarzach pod filmami, w pewnym momencie zaświeciła mi się czerwona lampka, że osiem róży do policzków to zdecydowanie za dużo jak na moje możliwości. Koleżanki, które dostały to, czego miałam za dużo, były naprawdę zadowolone. 

Oprócz rózy do policzków miałam też kilka otwartych balsamów do ciała (standard), mnóstwo odżywek do włosów (szalona włosomaniaczka!), a nawet kilka szczotek, przy czym - co ważne - czesałam się codziennie tą samą. Dziś mój portfel (i mąż) jest bardzo szczęśliwy, że mam tylko to, czego potrzebuję. I czasem sama w to nie wierzę.

Sprawa ma się identycznie jeśli mówimy o ubraniach, ale to temat, który wyczerpany został na blogu Style Digger, więc tych, którzy nie czytali odsyłam właśnie tam.

W pewnym momencie w moim domu znalazły się dwa blendery. Drugi szybko się zepsuł, więc nie było problemu z tym, po co mi dwa sprzęty działające tak samo. Natomiast obserwuję dziś to, jak zasypuje nas góra niepotrzebnych sprzętów. Być może to kwestia indywidualna, ale totalną abstrakcją jest posiadanie dla mnie frytkownicy, gorfownicy, elektrycznej wyciskarki do owoców czy krajalnicy do chleba. Do niedawna żyłam bez kuchnki mikrofalowej, ale stanął mi przed oczami obraz mnie, która w nocy (wtedy zwykle nie wiem jak się nazywam) człapie do kuchni i w garnuszku z wodą podgrzewa butelkę z mlekiem dla Robaczka. Zmiękłam.

I na końcu fenomen, czyli rzeczy popsute. Jeśli coś leży dłużej niż kilka dni i jest popsute, i da się bez tego żyć, a w pewnym momencie już nie pamiętamy, że to było kiedykolwiek działające - to tego nie potrzebujemy. O, po prostu.

Panuje obecnie moda na mininalizm, z którą ja się zgadzam, ale trudno mi powiedzieć, abym żyła jak mniszka. W sumie można powiedzieć, że ilość książek, którą gromadzę, już dawno przeszła granice normy (hej, nie ma norm na ilość książek! ;-) Z drugiej strony sklepy są przepełnione rzeczami, których nie potrzebujemy. Zainteresowanym tematem podrzucam lekturę, o której pisałam tutaj, czyli Sztuka minimalizmu w codziennym życiu. 

Niedługo pokażę Wam wspomniane na początku moje niezbędniki, które towarzyszą mi w codziennym życiu i w miarę możliwości zabieram je ze sobą w każdą podróż. Chętnie poczytam co o tym sądzicie. Macie poczucie, że otacza Was za dużo rzeczy czy może dopadła już Was mania na odgracenie swojej przestrzeni? Dajcie znać w komentarzach!

Mimo mojej nieskończonej miłości do kwiatów, przed ślubem wiedziałam, że nie chciałabym kilkudziesięciu bukietów, które dożyją co najwyżej wtorku po ceremonii. Zaczęliśmy się z T. zastanawiać, o co moglibyśmy poprosić zamiast nich. Wybraliśmy książki, bo to zdecydowanie to, co oboje lubimy najbardziej.

Dziś uważam, że to był naprawdę dobry pomysł. Czytałam wiele opinii na temat książki jako zamienniku bukietu kwiatów i miała ona sporo przeciwników. Poza tymi, którzy po prostu nie lubią książek, niektórzy pisali, że:

Mimo, że nasz zbiór już przed ślubem był całkiem pokaźny, postanowiliśmy zaryzykować. Żadna z książek, które otrzymaliśmy, nie powtórzyła się. Jeden egzemplarz mieliśmy już wcześniej, ale moja siostra bardzo szybko znalazła dla niej miejsce w swojej biblioteczce. Myślę, że aby książki się powieliły, gości musiałoby być naprawdę dużo, z czego połowa musiałaby przynieść Wam bestsellery Empiku. ;-)

Czy wszystkie książki trafiły w nasz gust? Trudno stwierdzić, bo przez wszystkie jeszcze nie przebrnęliśmy. Oczywiście są książki takie, których pewnie bym w księgarni nie zauważyła. Traktuję to jednak jako duży plus, bo mam coś nowego, co może okazać się naprawdę wspaniałe.

Z odniesieniem się do stwierdzenia beznadziejna ksiażka mam spory problem. Być może autorzy takich stwierdzeń posądzają obdarowujących o wybór pierwszej lepszej. My nie odnieślimy takiego wrażenia. Wszystkie z nich wydają się być dane naprawdę od serca. Są piękne wydania, egzemplarze, które uzupełniły brakującą pozycję (dostaliśmy np. kolejną ksiażkę Nabokova i jesteśmy blisko tego, aby mieć kompletą bibliografię tego autora). Są też takie książki, które nasi goście znali wcześniej i po prostu stwierdzili, że taka pozycja nam się przyda.

Niektórzy demonizują też poradniki. Choć rzadko po takowe sięgam, tym razem wszystkie są niezwykle przydatne (o jednym z nich poniżej). Nie bójcie się też książek kucharskich. ;-) U nas znalazły się dwie o tematyce okołokulinarnej, ale dzięki temu - w połączeniu z książkami kucharskimi, które miałam wcześniej - mogłam stworzyć w kuchni małą, podręczną biblioteczkę kulinarną. Jest super!

Aktualnie wszystkie nasze książki tworzą wielką stertę, która, ułożona pod ścianą, czeka w końcu na porządne regały. Udało mi się z niej wyjąć te pozycje, które spodobały mi się najbardziej.
(Uwaga, Jerry prezentuje!)

Dominiqe Loreau - Sztuka minimalizmu w codziennym życiu

 

Po czasie zachwytu dobrami materalnymi (przeszłam przez to bardzo mocno i szykuję wpis:) i tuż przed ślubem udało mi się znacznie zwolnić i pozbyć się mnóstwa naprawdę niepotrzebnych przedmiotów. Prawdopodobnie dlatego była to pierwsza "ślubna" książka, którą wybrałam do czytania. Autorka w naprawdę ciekawy sposób porządkuje świat, który dziś jest już przesycony ilością przedmiotów. Postuluje modny teraz minimalizm i, choć przedstawia go w nieco ekstremalnym wydaniu (z którym do końca się nie zgadzam), po lekturę warto sięgnąć. Mnie tylko utwierdziła w przekonaniu, że pozbywając się wielu rzeczy, zrobiłam dobrze. Przed przeczytaniem tej książki, byłam świeżo po Slow fashion Joanny Glogazy (znanej raczej jako Style Digger) i te dwie pozycje polecam jako idealnie uzupełniające się w temacie minimalizmu życiowo-ubraniowego.

Konstanty I. Gałczyński - Notatnik

 

Piękne wydanie, które na początku musiałam "wyoglądać" zanim w ogóle przeszłam do czytania. Jeśli interesują Was czasy wojny, lubicie książki dopełnione czymś więcej niż czystym drukiem (tutaj to skany odręcznych zapisków Gałczyńskiego) oraz po prostu lubicie samego Konstantego - polecam. Choć odmiennej tematyki, kojarzy mi się z Oryginałem Laury Nabokova. Wszystko przez ogromną sympatię dla wzbogacania lektur tym, co dla miłośników najcenniejsze, czyli rękopisami.

Umberto Eco - Imię róży

 

Zawsze chciałam przeczytać, ale za każdym razem w księgarni ostatecznie decydowałam się na coś innego. Dlatego bardzo się cieszę, że w końcu mam swój egzemplarz. Poza tym - będę nudna i będę to powtarzać przy każdej z książek w tym zestawieniu - to wydanie jest piękne! A ja naprawdę lubię ładnie wydane książki. Skąd takie coś u mnie może wyjaśnić Wam wpis Krótkonóżkowe polecanie: Ulubione książki - tam, w akapicie o Lolicie, krótka wzmianka o tym właśnie. Swoją drogą, tamten wpis jest już mocno nieaktuany - od tamtego czasu dużo się zmieniło!

Wisława Szymborska - Wiersze wybrane

 

Szymborską zna każdy, bez znaczenia czy ją lubi czy też nie. Ja należę raczej do umiarkowanych fanów i lubię sobie czasem poczytać. Podoba mi się autorski wybór najlepszych z najlepszych. I oczywiście wydanie ;-) - z dodatkowymi skanami rękopisów i fantastycznym zdjęciem autorki na okładce. Z tyłu znajduje się też płyta CD z wierszami czytanymi przez Szymborską na jednym z wieczorów autorskich. Traktuję to trochę jak audiobook, a tych - tak samo jak książek w formie cyfrowej - bardzo nie lubię.

Iwona Kęder - Kraków. Obrazy / Pictures

 

Uwielbiam (!) różnego rodzaju albumy i książki wzbogacone o zdjęcia (co już zdazyliście pewnie zauważyć:). Tutaj mamy zbiory Muzeum Narodowego w Krakowie. Poza niesamowitą treścią, czyli Grodem Kraka na obrazach z różnych lat, książka przypomniała mi o mojej fascynacji tym miastem z czasów przed studiami. Prawdopodobnie dlatego zrezygnowaliśmy z poszukiwania nowych wrażeń i, będąc już jedną nogą w innym mieście, ostatecznie tu zostaliśmy i zadomowiliśmy się na dobre.

Miroslav Šašek - Oto jest Paryż

 

Na koniec zostawiłam książkę, która wywołała we mnie niepohamowaną radość. W 2012 roku byliśmy w Paryżu śladami Ravica z Łuku Triumfalnego (więcej o tej podróży możecie przeczytać we wpisie Podróże w kapeluszu - Paryż) i od tamtego czasu darzę to miasto wyjątkową sympatią. Książkę z ilustracjami dawnego Paryża dostaliśmy od pary naszych znajomych, którzy widocznie dobrze sobie zapamiętali to, jak bardzo się z tym miastem polubiliśmy - choć miasto z nami niekoniecznie, bo przecież nas wtedy okradli ;-). To jedna z takich pozycji, która należy do kategorii uroczych i wywołuje uśmiech na twarzy przez to, że jest pięknie ilustrowana i wzbogacona o krótkie opisy poszczególnych miejsc. Choć daleko jej do przewodnika, wspaniale pokazuje Paryż jako kolorowe, żywe miasto. Jeszcze kiedyś tam wrócimy. :) Z tyłu książki jest napisane o tym, że z tej serii jest jeszcze wydanie o Londynie i Rzymie. O ile do Londynu nie ciągnie mnie w ogóle, o tyle muszę mieć egzemplarz o Rzymie! Rzym jest absolutnie wspaniały na żywo - ciekawe co ma o nim do narysowania Šašek.

Wybrałam sześć najciekawszych pod różnym względem książek. Wybór był trudny, do zestawienia nie dodałam całkiem sporo naprawdę ciekawych powieści. Być może te pokazane w tym poście będą dla Was inspiracją - w końcu coraz więcej par decyduje się na książki zamiast kwiatów, a może po prostu wybierzecie coś do domowej biblioteczki.
Dodatkową wartością tych wszystkich książek są odręczne dedykacje. Krótsze, dłuższe, niektóre wzbogacone o rysunki - są naprawdę wspaniałą pamiątką po Tym Dniu. Niektórzy goście o nich zapomnieli, ale na szczęscie mamy jeszcze cały stos kartek - a tam podpisał się już każdy. :)

Mam nadzieję, że choć jedna z wymienionych wyżej pozycji Was zainteresuje. Każdy z tytułów jest podlinkowany (na żółto) do serwisu LubimyCzytać.pl - tam możecie dowiedzieć się o każdej z książek nieco więcej.

Znacie te książki? A może też były one obecne na Waszym ślubie? Dajcie znać, jestem ciekawa jakie tytuły wybrali Wasi goście!

Ps. Na koniec wpisu mały bonus - Jerry i jego zainteresowanie w robienie zdjęć do posta. Ziew. :)