Prawie cztery lata temu wyjechałam na studia do Krakowa. Pamiętam ilość kartonów i toreb, które pojechała razem ze mną. W tamtym czasie mogłam sobie na to pozwolić - wynajęłam ze znajomymi mieszkanie, miałam swój pokój i... mogłam się do woli zagracać, bo nawet jeśli zabrakłoby mi miesca w pokoju, zawsze były pojemne szafy w korytarzu. Albo balkon. Albo klatka schodowa.

Do dziś pamiętam co ze sobą zabrałam. Rzeczy, których było najmniej szybko stały się moimi niezbędnikami, wręcz amuletami, które mam do dziś i jestem do nich bardzo przywiązana. Obok nich było też kilka toreb ubrań, trochę sztucznej biżuterii, a potem doszły różne niezbędniki kuchenne, meble, sprzęty i kiedy po dwóch latach przyszło się wyprowadzić, jeden pokój nie był w stanie pomieścić wszystkich pudeł. Zaskakujące.

W nowym mieszkaniu szybko przeszłam etap spychacza, czyli pozbyłam się niepotrzebnych rzeczy (nie było to trudne, niektóre wystarczyło postawić obok zsypu na śmieci, po paru godzinach zniknęły ;-), po czym jakieś niewidzialne chochliki znowu podrzuciły mi do domu brzydkie kubki, popsuty blender (?!) i kosmetyki, których nie byłabym w stanie wykorzystać chyba nigdy. Ostatecznie niepotrzebnych rzeczy pozbyliśmy się w lecie, a potem, dodatkowo, podczas pakowania rzeczy przed wyprowadzką na swoje. 

Kiedy piszę tego posta, mój wzrok zatrzymał się na przeszklonej szafce, w której trzymam kubki i szklanki. Mimo że jeszcze przed chwilą byłam pewna, że przed przeprowadzką pozbyłam się wszystkich niezbędników, tak teraz zastanawiam się skąd w tej właśnie szafce jest ten obrzydliwy, zielony kubek z logo McDonald's. Dla niewatajemniczonych dodam, z racji wegetariańskich preferencji żywieniowych w podobnych miejscach nie jem. Skąd więc ten kubek?

Tego nie wiem, ale jedno jest pewne - nie potrzebujemy w życiu brzydkich rzeczy. Mówię tu o tych wszystkich kubkach, które często przyjmują formy brzydkiej pościeli (ładna dla gości), brzydkiej bielizny, brzydkich zasłon albo brzydkich płytek w kuchni. Te ostatnie są wbrew pozorom banalnie proste do zmiany i kiedy już skończę urządzać kuchnię, dodam wpis z tym jak poradzić sobie z okropną glazurą bez skuwania. 

Kosmetyki były tym, co mnie wręcz zasypało i, kiedy patrzę na to z pewnym dystanem, jestem w szoku. Łapka w górę ile z Was po obejrzeniu nowgo odcinka vloga ulubionej blogerki kosmetycznej, poszła do drogerii i wyszła z tym, co tamta poleciła. Choć u mnie nie było to aż tak zaawansowane, jak często czytam w komentarzach pod filmami, w pewnym momencie zaświeciła mi się czerwona lampka, że osiem róży do policzków to zdecydowanie za dużo jak na moje możliwości. Koleżanki, które dostały to, czego miałam za dużo, były naprawdę zadowolone. 

Oprócz rózy do policzków miałam też kilka otwartych balsamów do ciała (standard), mnóstwo odżywek do włosów (szalona włosomaniaczka!), a nawet kilka szczotek, przy czym - co ważne - czesałam się codziennie tą samą. Dziś mój portfel (i mąż) jest bardzo szczęśliwy, że mam tylko to, czego potrzebuję. I czasem sama w to nie wierzę.

Sprawa ma się identycznie jeśli mówimy o ubraniach, ale to temat, który wyczerpany został na blogu Style Digger, więc tych, którzy nie czytali odsyłam właśnie tam.

W pewnym momencie w moim domu znalazły się dwa blendery. Drugi szybko się zepsuł, więc nie było problemu z tym, po co mi dwa sprzęty działające tak samo. Natomiast obserwuję dziś to, jak zasypuje nas góra niepotrzebnych sprzętów. Być może to kwestia indywidualna, ale totalną abstrakcją jest posiadanie dla mnie frytkownicy, gorfownicy, elektrycznej wyciskarki do owoców czy krajalnicy do chleba. Do niedawna żyłam bez kuchnki mikrofalowej, ale stanął mi przed oczami obraz mnie, która w nocy (wtedy zwykle nie wiem jak się nazywam) człapie do kuchni i w garnuszku z wodą podgrzewa butelkę z mlekiem dla Robaczka. Zmiękłam.

I na końcu fenomen, czyli rzeczy popsute. Jeśli coś leży dłużej niż kilka dni i jest popsute, i da się bez tego żyć, a w pewnym momencie już nie pamiętamy, że to było kiedykolwiek działające - to tego nie potrzebujemy. O, po prostu.

Panuje obecnie moda na mininalizm, z którą ja się zgadzam, ale trudno mi powiedzieć, abym żyła jak mniszka. W sumie można powiedzieć, że ilość książek, którą gromadzę, już dawno przeszła granice normy (hej, nie ma norm na ilość książek! ;-) Z drugiej strony sklepy są przepełnione rzeczami, których nie potrzebujemy. Zainteresowanym tematem podrzucam lekturę, o której pisałam tutaj, czyli Sztuka minimalizmu w codziennym życiu. 

Niedługo pokażę Wam wspomniane na początku moje niezbędniki, które towarzyszą mi w codziennym życiu i w miarę możliwości zabieram je ze sobą w każdą podróż. Chętnie poczytam co o tym sądzicie. Macie poczucie, że otacza Was za dużo rzeczy czy może dopadła już Was mania na odgracenie swojej przestrzeni? Dajcie znać w komentarzach!

Mimo mojej nieskończonej miłości do kwiatów, przed ślubem wiedziałam, że nie chciałabym kilkudziesięciu bukietów, które dożyją co najwyżej wtorku po ceremonii. Zaczęliśmy się z T. zastanawiać, o co moglibyśmy poprosić zamiast nich. Wybraliśmy książki, bo to zdecydowanie to, co oboje lubimy najbardziej.

Dziś uważam, że to był naprawdę dobry pomysł. Czytałam wiele opinii na temat książki jako zamienniku bukietu kwiatów i miała ona sporo przeciwników. Poza tymi, którzy po prostu nie lubią książek, niektórzy pisali, że:

Mimo, że nasz zbiór już przed ślubem był całkiem pokaźny, postanowiliśmy zaryzykować. Żadna z książek, które otrzymaliśmy, nie powtórzyła się. Jeden egzemplarz mieliśmy już wcześniej, ale moja siostra bardzo szybko znalazła dla niej miejsce w swojej biblioteczce. Myślę, że aby książki się powieliły, gości musiałoby być naprawdę dużo, z czego połowa musiałaby przynieść Wam bestsellery Empiku. ;-)

Czy wszystkie książki trafiły w nasz gust? Trudno stwierdzić, bo przez wszystkie jeszcze nie przebrnęliśmy. Oczywiście są książki takie, których pewnie bym w księgarni nie zauważyła. Traktuję to jednak jako duży plus, bo mam coś nowego, co może okazać się naprawdę wspaniałe.

Z odniesieniem się do stwierdzenia beznadziejna ksiażka mam spory problem. Być może autorzy takich stwierdzeń posądzają obdarowujących o wybór pierwszej lepszej. My nie odnieślimy takiego wrażenia. Wszystkie z nich wydają się być dane naprawdę od serca. Są piękne wydania, egzemplarze, które uzupełniły brakującą pozycję (dostaliśmy np. kolejną ksiażkę Nabokova i jesteśmy blisko tego, aby mieć kompletą bibliografię tego autora). Są też takie książki, które nasi goście znali wcześniej i po prostu stwierdzili, że taka pozycja nam się przyda.

Niektórzy demonizują też poradniki. Choć rzadko po takowe sięgam, tym razem wszystkie są niezwykle przydatne (o jednym z nich poniżej). Nie bójcie się też książek kucharskich. ;-) U nas znalazły się dwie o tematyce okołokulinarnej, ale dzięki temu - w połączeniu z książkami kucharskimi, które miałam wcześniej - mogłam stworzyć w kuchni małą, podręczną biblioteczkę kulinarną. Jest super!

Aktualnie wszystkie nasze książki tworzą wielką stertę, która, ułożona pod ścianą, czeka w końcu na porządne regały. Udało mi się z niej wyjąć te pozycje, które spodobały mi się najbardziej.
(Uwaga, Jerry prezentuje!)

Dominiqe Loreau - Sztuka minimalizmu w codziennym życiu

 

Po czasie zachwytu dobrami materalnymi (przeszłam przez to bardzo mocno i szykuję wpis:) i tuż przed ślubem udało mi się znacznie zwolnić i pozbyć się mnóstwa naprawdę niepotrzebnych przedmiotów. Prawdopodobnie dlatego była to pierwsza "ślubna" książka, którą wybrałam do czytania. Autorka w naprawdę ciekawy sposób porządkuje świat, który dziś jest już przesycony ilością przedmiotów. Postuluje modny teraz minimalizm i, choć przedstawia go w nieco ekstremalnym wydaniu (z którym do końca się nie zgadzam), po lekturę warto sięgnąć. Mnie tylko utwierdziła w przekonaniu, że pozbywając się wielu rzeczy, zrobiłam dobrze. Przed przeczytaniem tej książki, byłam świeżo po Slow fashion Joanny Glogazy (znanej raczej jako Style Digger) i te dwie pozycje polecam jako idealnie uzupełniające się w temacie minimalizmu życiowo-ubraniowego.

Konstanty I. Gałczyński - Notatnik

 

Piękne wydanie, które na początku musiałam "wyoglądać" zanim w ogóle przeszłam do czytania. Jeśli interesują Was czasy wojny, lubicie książki dopełnione czymś więcej niż czystym drukiem (tutaj to skany odręcznych zapisków Gałczyńskiego) oraz po prostu lubicie samego Konstantego - polecam. Choć odmiennej tematyki, kojarzy mi się z Oryginałem Laury Nabokova. Wszystko przez ogromną sympatię dla wzbogacania lektur tym, co dla miłośników najcenniejsze, czyli rękopisami.

Umberto Eco - Imię róży

 

Zawsze chciałam przeczytać, ale za każdym razem w księgarni ostatecznie decydowałam się na coś innego. Dlatego bardzo się cieszę, że w końcu mam swój egzemplarz. Poza tym - będę nudna i będę to powtarzać przy każdej z książek w tym zestawieniu - to wydanie jest piękne! A ja naprawdę lubię ładnie wydane książki. Skąd takie coś u mnie może wyjaśnić Wam wpis Krótkonóżkowe polecanie: Ulubione książki - tam, w akapicie o Lolicie, krótka wzmianka o tym właśnie. Swoją drogą, tamten wpis jest już mocno nieaktuany - od tamtego czasu dużo się zmieniło!

Wisława Szymborska - Wiersze wybrane

 

Szymborską zna każdy, bez znaczenia czy ją lubi czy też nie. Ja należę raczej do umiarkowanych fanów i lubię sobie czasem poczytać. Podoba mi się autorski wybór najlepszych z najlepszych. I oczywiście wydanie ;-) - z dodatkowymi skanami rękopisów i fantastycznym zdjęciem autorki na okładce. Z tyłu znajduje się też płyta CD z wierszami czytanymi przez Szymborską na jednym z wieczorów autorskich. Traktuję to trochę jak audiobook, a tych - tak samo jak książek w formie cyfrowej - bardzo nie lubię.

Iwona Kęder - Kraków. Obrazy / Pictures

 

Uwielbiam (!) różnego rodzaju albumy i książki wzbogacone o zdjęcia (co już zdazyliście pewnie zauważyć:). Tutaj mamy zbiory Muzeum Narodowego w Krakowie. Poza niesamowitą treścią, czyli Grodem Kraka na obrazach z różnych lat, książka przypomniała mi o mojej fascynacji tym miastem z czasów przed studiami. Prawdopodobnie dlatego zrezygnowaliśmy z poszukiwania nowych wrażeń i, będąc już jedną nogą w innym mieście, ostatecznie tu zostaliśmy i zadomowiliśmy się na dobre.

Miroslav Šašek - Oto jest Paryż

 

Na koniec zostawiłam książkę, która wywołała we mnie niepohamowaną radość. W 2012 roku byliśmy w Paryżu śladami Ravica z Łuku Triumfalnego (więcej o tej podróży możecie przeczytać we wpisie Podróże w kapeluszu - Paryż) i od tamtego czasu darzę to miasto wyjątkową sympatią. Książkę z ilustracjami dawnego Paryża dostaliśmy od pary naszych znajomych, którzy widocznie dobrze sobie zapamiętali to, jak bardzo się z tym miastem polubiliśmy - choć miasto z nami niekoniecznie, bo przecież nas wtedy okradli ;-). To jedna z takich pozycji, która należy do kategorii uroczych i wywołuje uśmiech na twarzy przez to, że jest pięknie ilustrowana i wzbogacona o krótkie opisy poszczególnych miejsc. Choć daleko jej do przewodnika, wspaniale pokazuje Paryż jako kolorowe, żywe miasto. Jeszcze kiedyś tam wrócimy. :) Z tyłu książki jest napisane o tym, że z tej serii jest jeszcze wydanie o Londynie i Rzymie. O ile do Londynu nie ciągnie mnie w ogóle, o tyle muszę mieć egzemplarz o Rzymie! Rzym jest absolutnie wspaniały na żywo - ciekawe co ma o nim do narysowania Šašek.

Wybrałam sześć najciekawszych pod różnym względem książek. Wybór był trudny, do zestawienia nie dodałam całkiem sporo naprawdę ciekawych powieści. Być może te pokazane w tym poście będą dla Was inspiracją - w końcu coraz więcej par decyduje się na książki zamiast kwiatów, a może po prostu wybierzecie coś do domowej biblioteczki.
Dodatkową wartością tych wszystkich książek są odręczne dedykacje. Krótsze, dłuższe, niektóre wzbogacone o rysunki - są naprawdę wspaniałą pamiątką po Tym Dniu. Niektórzy goście o nich zapomnieli, ale na szczęscie mamy jeszcze cały stos kartek - a tam podpisał się już każdy. :)

Mam nadzieję, że choć jedna z wymienionych wyżej pozycji Was zainteresuje. Każdy z tytułów jest podlinkowany (na żółto) do serwisu LubimyCzytać.pl - tam możecie dowiedzieć się o każdej z książek nieco więcej.

Znacie te książki? A może też były one obecne na Waszym ślubie? Dajcie znać, jestem ciekawa jakie tytuły wybrali Wasi goście!

Ps. Na koniec wpisu mały bonus - Jerry i jego zainteresowanie w robienie zdjęć do posta. Ziew. :)

Kiedy stało się pewne, że zostanę mamą, na początku siedziałam i resztę wieczoru nie mogłam przestać się śmiać. Potem stwierdziłam, że będę okropną matką i nie dam rady, a na końcu, że już nie mogę się doczekać i będzie pięknie! Od września z radością obserwuję to, co się dzieje i przez ten czas zdążyłam sobie wbić do głowy listę rzeczy, których jestem pewna. I które na pewno okażą się inne, niż mi się wydaje.

W dniu ślubu ważyłam dokładnie tyle ile sobie założyłam i tylko fakt, że jestem w ciąży nie powoduje u mnie ataku paniki i spazmów na widok coraz to większej ilości kilogramów, które pokazuje moja waga. I tak mam szczeście, że jeszcze wciąż tych kilogramów nie widać, bo granica, która przed ciążą była "tą granicą" została przekroczona już dawno. Mama pociesza mnie, że przy dziecku szybko zgubię to, co teraz przybieram. A obecnie, niestety, mam ku temu warunki, bo apetyt, ktory zauważam, jest przerażający. Przed ciążą moim ulubionym daniem była duża kawa. Czarna. Bez cukru. Cztery razy dziennie.

To raczej nadzieja, niz pewnik. Dla osoby, która potrafi przespać ponad pół doby (rekordy spania biłam w 1 trymestrze, ale to temat na inny wpis!), będzie to wyzwanie. Może dlatego teraz korzystam ile mogę z opcji "drzemka popołudniowa", "drzemka po przebudzeniu", "drzemka po drzemce". ;-) Ja jednak naprawdę po cichu liczę na to, że się z maluchem dogadamy i szybko wypracujemy jakieś zadowalająe zasady współpracy.

Ja i mój mąż uwielbiamy podróże. I choć w ostatnim czasie znacznie zwolniliśmy ich tempo - a w najbliższym czasie nic nie wskazuje na możliwość jego przyspieszenia - mam nadzieję, że jak tylko bobas będzie nieco większy, niż wersja mini, ruszymy w jakąś choćby małą, niezbyt odległą wyprawę. Nigdy nie postrzegałam dziecka jako blokadę czy kogoś, kto zablokuje drogę marzeń i celów swoich rodziców. 

Ech no, Robaczku, mama prosi.

To pięć rzeczy, o których myślę chyba najczęściej. Pominęłam jedno - to, że ultraczęsto myślę o tym jak Robaczek będzie wyglądał (po cichu liczę na te same, cudowne, niebieskie oczy jak Tato Robaczka!) i czy będzie całkowicie zdrowy (ostatnie USG - połówkowe - nie wykazało żadnych anomalii, małe rośnie jak szalone:). Wydało mi się to jednak oczywiste dla każdej oczekującej mamy (i taty ;-). 

Myślę, że dzieciowe tematy zagoszczą tu na stałe - to dobry czas aby stworzyć nową kategorię i nazwać ją... no Krótkie Nóżki oczywiście, a jak inaczej! Ja z nowym rokiem obiecuję zająć się tym blogiem porządnie i systematycznie. 

A Wy? Oczekujecie i rozmyślacie? Czy ciąża to temat dla Was niezwykle odległy?

W piątek, dwudziestego pierwszego lipca, wróciliśmy rano z Budapesztu i zamiast oddać się przyjemności spania (jeszcze więcej spania!) dzielnie podjęlismy kolejną, dojrzałą decyzję: kupujemy mieszkanie.

Mieszkania z rynku pierwotnego naprawdę kuszą, bo możesz sobie zrobić piękną kuchnię made for Ikea, do tego podłogi z pięknej dębowej dechy i wybrać wszystko, nawet kolor fug w łazience. Pomysł szybko spalił na panewce, bowiem ceny mieszkań w stanie deweloperskim są dziś praktycznie równe (bądź nawet wyższe!) niż mieszkań z rynku wtórnego. A do tego trzeba je wykończyć, co w przypadku młodych dorabiających się oznacza tyle, co Kredyty never ending story, czyli hipoteka i dodatkowe środki na wykończenie.

Mieszkań obejrzeliśmy... mało. Podobno taki proces szukania idealnego mieszkania trwa, ale nam udało się TO gniazdko znaleźć w miesiąc. A potem drugi miesiąc bawiliśmy się w papierkologię kredytowo-notarialną. Niemniej jednak, tak mała liczba mieszkań, które widzieliśmy, pozwala odpowiedzieć na jedno pytanie: Na co zwracać uwagę podczas zakupu mieszkania z runku wtórnego?

Lokalizacja. Może to dość oczywiste, ale mam wrażenie, że zapominają o nim przede wszystkim sprzedający, którzy za mieszkania przy najbardziej ruchliwych ulicach Krakowa, życzą sobie sumy z kosmosu. Widzieliśmy mieszkanie z uroczym widokiem na ekrany akustyczne (bajka!) albo z widokiem na eeee... wnękę w bloku. Albo z widokiem na śmietnik. Piękne, wzruszające. 

Do tego my zwracaliśmy uwagę na połączenie z centrum, odległością od sklepów, przedszkoli i linii tramwajowych. I ostatecznie wylądowaliśmy i tak na końcu świata. Ale z widokiem na las! Nasz pies jest zachwycony. ;-)

Stan techniczny. Czyli wszystkie atrakcje takie jak okna, drzwi, kaloryfery... Jeśli macie możliwość, sprawdzajcie też to, czego na pierwszy rzut oka na widać. Pytajcie o wszystko - czy mieszkanie nie było zalane, czy były robione jakieś istotne zmiany w elektryce, instalacjach sanitarnych. Bo wiecie, potem wasz mąż i ojciec chodzą po kuchni i słyszysz tylko No nie ma tutaj fazy, nie ma fazy... Chodziło oczywiście o powieszenie oświetlenia. ;-)

Sprawdźcie też stan techniczny bloku.

Rozmieszczenie pomieszczeń. Jeśli wchodzisz do mieszkania od razu na sypialnię to nie jest okej. Jeśli w osiemdziesięciometrowym mieszkaniu jest dwadzieścia metrów kwadratowych przedopokoju, a siedem metrów kuchni to też nie jest okej. I jeżeli mieszkanie jest narożne i pokój jest w kształcie pięcio- czy sześciokąta to też nie jest okej. 

Okej jest wtedy, kiedy jest wyraźnie oddzielona strefa spania od strefy dziennej. I kiedy na sześćdziesięciu metrach jest jedno WC, a nie dwa. Bo jak są dwa to... no cóż, nie jest okej.

Połączenia z sąsiadami. Akustyka, wentylacja, ciągi kanalizacyjne. Pamiętam naszą wynajmowaną kawalerkę w bloku z wielkiej płyty. Słyszeliśmy wtedy miłosne akty naszych sąsiadów i ich telefony komórkowe. Słychać też było odkręcaną wodę. Oczywiście studenckie imprezy w wielkiej płycie (mimo naszych starań o bycie cicho) słyszeli sąsiedzi z góry i nic nie dało się z tym zrobić. Warto podjechać przed decyzją o zakupie i porozmawiać z mieszkańcami. Oni powiedzą Wam prawdopodobnie wszystko. 

Na szczęście dziś buduje się już nieco inaczej i można uniknąć nieprzyjemnych hałasów. To na plus dla nowszego budownictwa, choć słyszałam parę anegdot o rozmawianiu przez ściany, a nawet o przewiercaniu się do sąsiadów. No coż...

Wyposażenie. Nam zależało na tym, aby była zrobiona kuchnia. Oczywiście, to nie jest kuchnia moich marzeń (dlatego też toczyliśmy bój z malowaniem płytek, a teraz przyszła pora na fronty - ale o metamorfozie kuchni dużo póóóóźniej), ale pozwoliło nam to sporo zaoszczędzić. Pozostawione były też sprzęty AGD, którym nie wróżę bardzo długiego życia, ale zawsze to lepiej na starcie mieć na czym odgrzać miskę babcinej zupy. Albo pierogi.

Konieczne poprawki. Przy rynku wtórnym raczej konieczny będzie mały remont. No, chyba że kupujemy mieszkanko zrobione na tip top, ale wtedy lepiej zainwestować w stan deweloperski i wykończyć po swojemu - cenowo wyjdzie podobnie. 

Warto zwrócić uwagę jak mały jest ten mały remont i jak mało funduszy pochłonie. I czasu, bo nie chodzi przecież o to, żeby ugrzęznąć w remontach na wieki. ;-) Malowanie, wymiana oświetlenia czy mocowanie karniszy/rolet to standard. Do poprawek zaliczają się też niewidoczne niespodzianki związane z elektryką czy hydrauliką. Chyba, że poprzedni właściciel naprawdę o to dbał. A to się chyba rzadko zdarza...

Możliwość zmian. To coś, co lubię najbardziej. ;-) Chcieliśmy mieszkanie, w którym widać małą ingerencję w wygląd (poza kuchnią i łazienką) i udało się znaleźć takie, gdzie mieliśmy białe ściany. Nie musieliśmy więc walczyć o to, aby jakiś wściekły kolor zakrywać. Dodatkowo zwracaliśmy uwagę na łatwość, z jaką przyjdzie nam np. wspomiana metamorfoza kuchni. Na szczęście żyjemy w czasach, kiedy wystarczy przemalować fronty i wymienić blat, żeby cieszyć się ładną kuchnią. Na wstępie przywitała też nas konieczna wymiana podłog (o czym wiedzieliśmy przed zakupem), ale ta możliwość zmiany była wręcz pożądana - mogliśmy się pozbyć panela rodem z początku XXI wieku i położyć ładne, jasne podłogi.

Wydaje mi się, że im prościej pozostawione mieszkanie, tym łatwiej będzie coś zmienić. Białe ściany, drzwi, okna - poza tym, że są dziś szalenie modne, są przede wszystkim praktyczne na starcie, bo możemy zrobić z nimi wszystko, jeśli rozmawiamy o zmianie koloru, a nawet faktury.

Ukryte kruczki i usterki. Prawdopodobnie są wszędzie, ale niektóre wychodzą wcześniej, niż nam się wydaje. W jednym mieszkaniu zrobiona była naprawdę ładna kuchnia, ale coś nie grało. Połączenie kabelków w damskiej głowie zadziałało - kuchnia była przystosowana do bardzo niskiego wzrostu pani domu. A ja byłam od niej wyższa o ponad głowę. Trochę problem.

Często też sami właściciele usiłują ukryć przed nami stan faktyczny mieszkania. Przykładowo, oglądamy i pytam czy kaloryfery są wymienione wszędzie. Słyszę odpowiedź, że tak. Po czym okazuje się, że wymieniane były tylko w pokoju dziennym. W dwóch pozostałych do starych kaloryferów dołączone w pakiecie były drewniane okna pozapychane watą. ;-)

Do kruczków dopisuję też biura nieruchomości. W Krakowie trudno o zakup mieszkania bezpośrednio od właściciela. Dobrze czytajcie umowy, bowiem prowizje, które życzą sobie te biura są horrendalne. I tu przykład: jedno  z biur miało prowizję, która po przeliczeniu razy wartość mieszkania (prowizje dla biur podawane są w procentach od wartości sprzedawanej nieruchomości) wynosiła jedenaście tysięcy złotych! Pamiętam jak dziś, kiedy stanęłam na środku ulicy i nie mogłam się temu nadziwić. ;-)

... i inne atrakcje. Czyli to jak mieszkanie jest ogrzewane, czy mieści się w spółdzielni czy wspólnocie mieszkaniowej, czy nie ma bonusów w postaci grzybów i pleśni, czy okolica jest lub choć wydaje się być bezpieczna, czy/jak długo mieszkanie stało puste.

Trudno to wszystko opisać, bowiem tego, na co warto zwrócić uwagę jest naprawdę dużo. Najlepszy w tym wszystkim jest zdrowy rozsądek. To prawdopodobnie on będzie odpowiadał za to, czy po wejściu do mieszkania zechcecie w nim zostać na dłużej, czy już nigdy więcej się tam nie pokażecie. :)

Na początku i na końcu wpisu zdjęcia z widoku z okien z salonu i kuchni.